Stop met die plastic zakjes!

plastic-bagWat is dat toch met plastic zakjes hier? Het lijkt wel een obsessie. Overal waar je gaat, in elke winkel, krijg je een plastic zakje. En als je iets koopt wat ‘zwaarder’ is (zoals een blikje of een fles), dan krijg je er zelfs twee! Want eentje kan dat extra gewicht blijkbaar niet aan … Het zit hier zo diep ingebakken, dat sommigen het zelfs vreemd vinden als ik zeg dat ik geen zakje wil.

 

Vreemde blikken

In mijn handtas zit altijd een herbruikbare zak die ik gebruik als ik ga winkelen. Het gebeurt al eens dat ik mijn boodschappen nog op de band aan het zetten ben, terwijl de kassierster mijn producten al in een plastic zakje begint te laden. Dan zeg ik vriendelijk dat ik mijn eigen tas bij me heb en dat ik alles daarin wil steken.

En soms krijg ik dan een vreemde blik. Of een verwonderde “Are you sure?” Ja, natuurlijk ben ik daar zeker van, want dat is nu eenmaal de reden dat ik die zak in mijn handtas meedraag!

 

Denk aan het milieu

Ik snap dat niet … Wie wil er in hemelsnaam nog plastic zakjes gebruiken?

Je leest artikels over hoe slecht dat is voor dieren.

Je ziet documentairs over wat het doet met het milieu.

Je hoort cijfers die je gewoon niet kunt bevatten.

En toch is het hier de gewoonste zaak van de wereld om overal een plastic zakje te krijgen. Zoveel je maar wilt. Gratis en voor niets.

In Europa – en de rest van de wereld – is het probleem ook niet helemaal van de baan, dat weet ik wel. Maar in België moest ik (terecht) wel al betalen voor plastic zakjes (en dat is bijna vier jaar geleden). En ik zag veel mensen met herbruikbare zakken. Hier in New York ben ik zo nog niemand tegengekomen. Het is volgens mij dus echt wel een verschil in state of mind.

 

Ze begrijpt het niet …

reusablebagNog een voorbeeld hiervan in de praktijk? Met plezier!

Ik stond laatst aan de kassa en was mijn boodschappen zelf in een grote herbruikbare zak aan het tasten. Er waren nog een aantal items over die ik moest inpakken op het moment dat ik wilde betalen. De kassierster nam op dat moment die paar producten en begon ze in een plastic zakje te steken!

Uhm, huh? Ik heb net mijn eigen tas gebruikt om al mijn spullen in te steken en die was nog niet vol (want zoveel had ik niet gekocht). Welk deel van dit scenario zegt dat ik een plastic zakje wil? Waarom is het zo moeilijk om te begrijpen dat ik dat niet wil en dat dát net de reden is dat ik mijn eigen herbruikbare zak bij me heb?

Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ze die paar spullen nog mee in mijn zak mocht steken, wat me uiteraard weer een vreemde blik opleverde.

 

Halfslachtige oplossingen

Ik hoop echt dat deze mentaliteit vlug verandert. Maar dat is moeilijk. Want in New York zijn er blijkbaar al een paar halfslachtige pogingen geweest om er iets aan te doen, maar zonder succes:

In 2008, Mayor Michael R. Bloomberg tried unsuccessfully to pass a bag tax of 6 cents. More recently, New York State has preferred to attack the problem with soft diplomacy. Since 2009, large stores throughout the state providing plastic bags have been required to take them back for recycling. But there is not much enforcement, Mr. Gonen said, and the program “hasn’t put a dent” in the numbers.

 

Nee, New York, zo word ik echt geen fan …

Advertenties

Het polonaisegevoel

Ik zal beginnen met wat persoonlijke informatie: ik haat boodschappen doen. De supermarkt is voor mij een noodzakelijk kwaad, waar ik zo weinig mogelijk tijd wil spenderen. Ik heb daarom altijd een lijstje bij waarop de producten in dezelfde volgorde staan als ik ze tegenkom wanneer ik mijn vertrouwde route doorheen de rayons afwerk.

2014 02 15 - Foto supermarktOm die last te verminderen, koop ik sinds kort mijn boodschappen online. Nog steeds met een lijstje, maar zonder de stress van slenterende twijfelaars en loslopende zenuwpeesjes. Het enige waar ik voor moet zorgen is dat ik thuis ben op het moment dat ze komen leveren en dat ik voldoende centen in mijn portefeuille heb zitten om mijn waar overhandigd te krijgen.

Maar goed, daar wil ik natuurlijk geen hele blogpost aan wijden …

Bij de vorige bestelling was er iets misgelopen, een klein foutje maar. Ik had brokjes met lam besteld om Mika in zijn culinaire behoeften te voorzien, maar kreeg in de plaats twee pakken met kipsmaak. Vermits onze salontijger misschien mogelijks allergisch is aan dat type pluimvee, kan ik met die pakken niets doen. Dus ik wilde mijn geld terug. Of die pakken wisselen.

En dus stuurde ik een e-mailtje met de vraag wat hun advies was voor mijn klein probleempje. Uiteraard heel vriendelijk, want zoiets kan gebeuren en ik vond het helemaal niet erg. En zowaar, een dag later antwoordde de klantendienst me even vriendelijk dat ik de producten gewoon kon wisselen in mijn lokale supermarkt.

Kijk eens aan, wat een service. Goed voorbereid met mijn twee kattenbrokjeszakken en de afrekening in mijn tas, ging ik naar de winkel. Ik had nog een aantal kleinigheden nodig en stond na vijf minuten aan de kassa, waar ik mijn uitleg begon en vroeg of ik dan mocht ruilen alsjeblieft.

Nee, dat mocht niet. “Daarvoor moet je contact opnemen met de dienst van de onlinewinkel zelf.” “Mais j’ai fait ça en zij zeiden dat ik het hier mocht komen ruilen.” “Nee, dat hebben ze dan toch fout gezegd, want dat mogen wij niet zomaar. U kunt het beste opnieuw contact opnemen voor een andere oplossing.”

2014 02 15 - Foto polonaiseOp dat moment overviel me een soort polonaisegevoel. Ik kwam net van het kastje, ging richting muur, toen de stem van de dj door de boxen galmde: Changeeez! Terug naar het kastje.

En nu moet ik dus opnieuw een vriendelijke mail sturen. Met de vraag of de klantendienst misschien een voorstander is van dierexperimenten. En of ik dan maar proefondervindelijk moet ontdekken hoe de allergie van mijn viervoeter zich zal manifesteren. En dat ik eigenlijk helemaal niet van de polonaise hou.