Onze held: Mika, de ontdekkingsreiziger

Met onze kat het vliegtuig op en naar New York reizen. Dat was voor ons eigenlijk nog het grootste avontuur. Want wij wisten wat er ging gebeuren, maar aan Mika konden we dat natuurlijk niet uitleggen.

We zaten dus met veel vragen: zou hij veel miauwen? Zouden andere passagiers zich daaraan storen? Wat als hij naar het toilet moest? Wat als hij zou ontsnappen? …

 

Help mij, internet!

De eerste stap in deze voorbereiding was uiteraard het internet. Ik las artikels, blogs, forums, noem maar op. Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat iedereen een andere ervaring heeft en dat er geen universeel stappenplan bestaat.

Naar de dierenwinkelDan maar naar de dierenwinkel. Mijn buit van die dag: een reismandje, een speciaal eetbakje, een opvouwbaar drinkbakje en absorberende pads voor huisdieren. Ik zette alles in het appartement, zodat Mika eraan gewoon kon geraken. En dat werkte. Ik vroeg me af of het misschien toch allemaal gemakkelijker zou gaan dan ik vreesde …

 

Van klaagconcert tot stilte

Voordat de taxi ons op ‘de grote dag’ kwam oppikken, hadden we Mika al een leibandje omgedaan en hem in het reismandje gezet. Daar was hij niet gelukkig mee en zijn klaagconcert deed me een beetje wanhopen. Zou hij dit de hele reis volhouden?

In de taxi werd hij niet rustiger en ook in de luchthaven bleef hij jammeren. Tot we aan de security kwamen. Daar namen we hem uit zijn mandje (vandaar het leibandje, want stel je voor dat hij dan uit je armen springt!) en stopte hij met miauwen. Eens door de controle ging hij terug het mandje in … en begon hij opnieuw. Dat was duidelijk niet zijn favoriete plekje.

Mika op de luchthavenWe zetten onze weg verder en gingen rechtstreeks naar de gate (paspoortcontrole, inclusief die van Mika, ging zonder problemen). Daar haalden we hem opnieuw uit zijn mandje. En dat maakte hem kalmer. Hij heeft vanaf dat moment eigenlijk rustig op een tafeltje naast ons gezeten, terwijl hij alles en iedereen observeerde.

 

Een vliegtuig vol kattenliefhebbers

En succes dat hij had! Heel wat voorbijgangers stopten om vragen te stellen of een praatje te maken en de ooo’s en aaa’s waren overal te horen. Want een kat aan een leiband was natuurlijk geen alledaags tafereel. Maar op een gegeven moment moesten we boarden en je raadt natuurlijk al wat er gebeurde toen we Mika weer in zijn mandje stopten … Juist ja … Ondertussen maakte ik me geen zorgen meer over de andere passagiers, want de meesten vonden ons pluizenbolleke fantastisch.

Eens het vliegtuig opgestegen was, plaatsten we het reismandje op de stoel tussen ons. Dat leek te helpen, want zo kon Mika ons in het oog houden (en wij hem :-) ). Jammer genoeg mochten we hem niet uit het mandje halen …

En over het lawaai hadden we ons eigenlijk ook geen zorgen hoeven te maken, want Mika kwam echt niet boven het lawaai van het vliegtuig zelf uit. Bovendien zat er weinig volk op het vliegtuig, dus we zaten bijna alleen achteraan.

Het was dus eindelijk tijd om wat te ontspannen.

 

De niet-zo-absorberende pads

Met wat muziek en een filmpje ging de tijd redelijk goed vooruit. Mika had ondertussen wat geslapen, dus het stressniveau (van hem én van ons) was al heel wat gezakt. We namen dus met plezier onze maaltijd aan en net toen ik mijn mes en vork uit de plastic verpakking gepeuterd had, zag ik Mika krabben en wat ronddraaien in zijn mandje.

Dat kon maar één ding betekenen: boodschap nummer één! En jawel, hij ging mooi zitten en deed wat hij moest doen. Geen probleem, dacht ik, want daarvoor had ik die absorberende pads gekocht en in zijn mandje gelegd. Maar dat werkte niet zoals ik had gehoopt, want toen probeerde meneerke natuurlijk alles te bedekken, zoals hij dat met zijn zand doet. Hij begon te krabben aan de pad en op drie seconden lag heel zijn mandje overhoop. Bovendien was er wat vocht naast de pad beland …

O, wat een perfecte timing … We konden niet anders dan eerst onze pasta eten, maar die was in een recordtempo op. Alleen zaten we toen met het probleem dat we Mika uit zijn mandje moesten halen als we dat wilden schoonmaken. We beloofden aan de stewards dat het maar vijf minuten zou duren en na een paar smeekbedes lieten ze het toch toe. En we hielden onze belofte: vijf minuten later was de pad vervangen en zat Mika weer in zijn mandje.

Stressmoment overleefd!

 

De laatste loodjes

De rest van de reis verliep eigenlijk vlot. Enkel op het einde hebben we nog een toiletmomentje gehad en dat hebben we opgelost eens we geland waren. Zelfs de controle in de luchthaven hield eigenlijk niets in. De douanemedewerker keek eventjes zijn paspoort na en dat was het dan. Geen controle, geen lastige vragen … nada.*

Het enige wat ons toen nog restte, was in het appartement geraken. Onze taxi stond klaar (ja, we hadden alles goed georganiseerd) en ik wou dat ik kon zeggen dat het een rustige rit was. Mika heeft zich van begin tot einde laten horen, maar dat lag volgens mij vooral aan de rijstijl van de chauffeur.

 

De ster van het verhaal

Mika - Jet laggedEn ondertussen zitten we dus drie weken hier. Ik denk dat Mika het ondertussen wel gewoon is, want hij heeft zijn eigen plekjes al opgeëist, hij eet goed, drinkt normaal … en heeft al aan de plant geknabbeld. Volgens mij een teken dat het wel goed gaat.

En voor mij is hij dus de ster van ons avontuur. Een oude kat, samen met ons verhuisd van Lier naar Genève en nu naar New York, zonder een moment te beseffen wat er gaande was. Onze fantastische kat, die ons dat allemaal niet kwalijk neemt en zich elke keer wonderwel aanpast. Wat een held!

 

Mika - The fluffy feline

 

* Voor de volledigheid: wij zijn geland in Newark, New Jersey, niet op JFK.

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s