Afscheid van een vriend

Elke herinnering is met een uiterst fijn maar erg stevig draadje rechtstreeks verbonden met m’n hart.

Elke herinnering trekt aan m’n hart, en elke snok doet een schok door me heen gaan.

Een lief klein wezentje, dat voorheen met volle overgave achter allerlei koordjes joeg, speelt nu eindeloos pijnlijke klaagliederen op een harp met draden gesponnen rond m’n hart.

Hij zal niet meer op me liggen wanneer ik lig, niet meer bij me slapen wanneer ik slaap, niet meer op m’n schouders springen om een wandeling … of gewoon om samen zot te doen.

Een blik, niet eens een wenk, meer had ie niet nodig om je te overdonderen met liefde, een eindeloze stroom strelingen met z’n snuit waren je deel, en als je net uit de douche kwam moest je hem van je afhouden of hij likte je droog. Niet zo leuk maar toch lief…

Het enthousiasme waarmee hij op je borstkas sprong en de vlijmscherpe klauwen waarmee hij z’n genoegen uitte…

Z’n gewoonte om ’s avonds op bed te springen om wat aandacht, maar ook z’n nabijheid wanneer hij zich naast bed in z’n mand nestelde.

En z’n vastberadenheid om ’s ochtends mee onder de dekens te kruipen, ook al was het warm.

Sam, de momenten waarop je je hoofd op m’n hand rustte zal ik koesteren. Je onvoorwaardelijke liefde, je ogen vol karakter. Ik zal ze voor altijd met me meedragen.

 

I shall miss thee terribly, Lord Humphrey McHairball.

 

S. (aka Hubbie)

 

P1000087

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s