De eindeloze tunnel

Wat was ik blij toen ik mijn werkvergunning in de bus vond! Vanaf toen was ik een blij en enthousiast freelancertje. Dacht ik …

Jammer genoeg mag ik je opnieuw vertellen over mijn uitgebreide tocht naar het zelfstandigenleven in Zwitserland.

Hoeveel klanten, zegt u?

2013 07 07 - PostbusNadat ik mijn vergunning in handen had, moest ik mijn sociale verzekering in orde brengen. Ik stuurde dus een brief (jawel, een brief, want ik vond nergens een e-mailadres) met de vraag wat ik moest doen om verder alles in orde te krijgen.

Het duurde een tijdje eer ik antwoord kreeg en uiteindelijk kwam het bericht dat ik moest ‘bewijzen’ dat ik werkte. En dus stuurde ik een aantal facturen op. Op dat moment had ik nog meer één klant.

Dat ontging hen niet en ik kreeg daarom de vriendelijke vraag of dit zo zou blijven. En als ik inderdaad maar voor één klant zou blijven werken, dat ik dat moest melden.

Let wel: dit was nog altijd een communicatie via de gewone post, dus daar ging telkens wel wat tijd over. Daarom had ik ondertussen aan twee andere klanten kunnen factureren.

Belgische klanten, zegt u?

Ik liet hen dus – toch een beetje trots – weten dat ik niet voor één opdrachtgever zou werken, want ziehier: meer facturen aan andere klanten.

Was dat voldoende? Nee, natuurlijk niet. Want nu is er ineens een heel ander probleem: ik ben helemaal geen zelfstandige in de ogen van de Zwitserse administratie.

Waarom niet? Omdat mijn klanten allemaal in België zitten en geen kantoor in Zwitserland hebben! En dat wil zeggen dat ik geen freelancer ben, maar ‘een werknemer met een werkgever die niet verplicht is bijdragen te betalen’.

Meer administratie, zeggen wij!

2013 07 07 - Filling a formEn dat wil dan weer zeggen dat zelfs mijn klanten nu administratie moeten doen voor mijn dossier. Jazeker!

Wij moeten nu namelijk overeenkomen dat ik zelf mijn sociale bijdrage zal betalen. En niet de werkgever. En vermits ik hier als werknemer beschouwd word, moeten we officieel aan de instanties laten weten dat we het zo willen regelen.

“En oh ja, dan moet u zelf ook nog even dit en dit document invullen en ondertekenen. En dan moet u alles terugsturen, zodat wij uw dossier in orde kunnen brengen.”

Wordt vervolgd …

Ondertussen heb ik mijn documentje eens bekeken en is de moed me weer maar eens in de schoenen gezakt. Er staan dingen op waarvan ik absoluut niet weet hoe ik ze moet invullen.

Dus ga ik volgende week eens langs op hun kantoor. En dan ben ik benieuwd wat het volgende obstakel is waar ze mij over willen laten klimmen.

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s