Flexibiliteit

Mijn eerste yogales ooit is achter de rug: gisteren heb ik de zon gegroet, geprobeerd een cobra te imiteren en anatomieles in het Frans gehad. Niet slecht voor een proefles…

Met een groepje van vier gingen we onszelf onderdompelen in de kunst van de ontspanning en uiteindelijk bleven we over met een gehalveerd aantal. We stapten dus met twee binnen en vanaf het moment dat de deur openging, voelde ik me al ontspannen door de geur van wierook en verse thee.

We begonnen de les met een korte introductie en daarna mochten we al dadelijk een ademhalingsoefening doen; op de grond, dus zover ging het nog wel. Daarna gingen we wat verder en moesten we gewoon instructies opvolgen: “levez la jambe droite” (dat lukt, woehoe!), “baissez de nouveau votre jambe” (oef), “levez la jambe gauche” (heee, dit gaat goed), “baissez votre jambe” (makkie), “levez votre bassin” (uhm, wablieft?), “et descendez” (ja, maar wát moet ik opnieuw laten zakken?), enz. Bras en jambe lukte nog, maar met bassin en poitrine heb ik toch wat langer moeten puzzelen.

Vervolgens kregen we een demonstratie van de zonnegroet en uiteraard was het de bedoeling dat we dat samen nabootsten. Hiernaast zie je de opvolging van bewegingen en dat lijkt allemaal mee te vallen, maar schijn bedriegt wel degelijk. Laten we het erop houden dat ik vooral tekening 1, 2, 11 en 12 redelijk kon uitvoeren; ik weet niet of de zon de rest van mijn groet zo interessant vond.

Mijn lichaam werd nog verder op de proef gesteld met allerhande kronkelingen en krachtinspanningen, maar ook daar bleef ik meestal hangen in de beginfase van de uitvoering.

Voor ik aan de les begon, wist ik natuurlijk wel dat mijn flexibiliteit niet meer was zoals in de tijd dat ik minstens vier keer per week balletles volgde, maar dat het zo slecht gesteld was, had ik toch ook niet verwacht.

Hoe moeizaam het allemaal ook ging, het voelde wel goed: mijn ledematen waren precies een beetje gegroeid, mijn spieren meer ontspannen en mijn gedachten gekalmeerd. En ik voelde ook dat die souplesse met wat training wel zou kunnen terugkomen. Er is nog hoop…

 

PS: Terwijl ik mijn tenen en ingewanden in allerlei bochten probeerde te wringen, hing Hubbie het sociale beestje uit door samen met een aantal bekende en nieuwe gezichten naar de Super Bowl te kijken. Iemand moet ons sociaal leven hier wat onderhouden natuurlijk.

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s