Waarom stress niet goed is voor mijn grote teen

Ik ben iemand die graag op tijd ergens aankomt, vooral als ik een trein of een vliegtuig moet halen. Zelfs al moet ik dan een uur wachten. Wanneer ik denk niet voldoende tijd te hebben, kan dat zware gevolgen hebben.

Strakke planning

Twee weken geleden stond er een tripje naar België gepland en net zoals de vorige keer hadden we een vroege vlucht geboekt. Misschien herinner je je nog dat ik toen zo lovend was over het openbaar vervoer waarmee we zo vlot tot in de luchthaven geraakt waren. Met die ervaring in gedachten zouden we hetzelfde schema volgen.

Alleen had ik er deze keer geen goed gevoel bij. Ik weet niet waarom… Volgens die planning kwamen we aan op de luchthaven ongeveer een half uur voor de gate zou sluiten. Ik vond het erg nipt, maar nogmaals: vorige keer ging het zo goed.

En het openbaar vervoer was opnieuw een voorbeeld van perfecte dienstregeling, waardoor we op het geplande uur op de luchthaven waren. En dan hadden we nog een half uur om tot aan de gate te geraken. We konden wel tijd winnen omdat we niet meer moesten inchecken en ons rechtstreeks naar de security konden begeven. En ook dat ging vlot: niet te lang moeten wachten en geen ‘verdere onderzoeken’ moeten ondergaan.

Op dat moment keek ik op de klok en zag ik dat we nog een kwartier hadden eer de gate zou sluiten. Ik begon het al warm te krijgen en voelde de stress opbouwen. Het werd nog erger toen ik een bordje zag dat aangaf dat de gate nog een kwartier wandelen was.

Hubbie probeerde me te kalmeren door zelf heel rustig te zijn en te proberen de situatie logisch te benaderen, maar het hielp niet. En dus vertrok ik in sneltempo in de hoop dat hij zou volgen. Wat hij ook deed.

Bloed, zweet en tranen

De gangen waar we door moesten, bleven maar komen en uiteindelijk zag ik het juiste nummer op een bordje. Met nog een paar minuten te gaan, zouden we het wel halen. Vlug de trappen op om te… auw! Ik was uitgegleden op de trap en schoof met mijn linkervoet een trede naar beneden. “Geen probleem,” dacht ik bij mezelf “zo erg zal het wel niet zijn.” Jammer genoeg is stress geen goede stimulans en vijf treden hoger schoof ik opnieuw uit. Ik heb dan iets rustiger de laatste treden beklommen, om dan te zien dat er nog een rij aan de gate stond te wachten. We waren dus niet te laat.

Hubbie was nog niet aangekomen en terwijl ik opnieuw wat op adem kwam, deed mijn teen precies toch wel erg pijn. Tijd voor een kleine inspectie: stoeltje gezocht, sandaal uit, linkervoet op rechterknie, bloed aan mijn vingers… Oei. Tegen de tijd dat ik er een papieren zakdoekje rond gebonden had, verscheen Hubbie en hij vond dat we iemand moesten roepen om dat te laten verzorgen.

We legden de situatie uit aan een vriendelijke meneer aan een balie, met de vermelding dat we de vlucht moesten hebben waarvoor vijf meter verder al dat volk in de rij stond. Hij zou de crew verwittigen en de verpleging bellen.

Nog geen vijf minuten later werd ik verzorgd door een sympathieke dame die zich afvroeg hoe ik aan zo een wonde geraakt was. Ik bespaar je de details, het was niet echt smakelijk om naar te kijken. Ze vroeg ook of mijn tetanusspuit nog geldig was (geen idee, mevrouw) en liet ons dan toch vertrekken, op voorwaarde dat we bij aankomst in Brussel dadelijk naar de spoed zouden gaan om mijn teen verder te laten verzorgen.

Medische assistentie ajb

We mochten dus nog het vliegtuig op, maar jammer genoeg konden we geen twee plaatsjes naast elkaar bemachtigen. Dat vond ik wel erg, want ik vlieg niet graag en nu zou ik met al die stress ook nog niet op de morele steun kunnen rekenen van Hubbie? Zucht.

Tijdens de vlucht had ik gevraagd of ik medische assistentie kon krijgen eens we geland waren en daarvoor moest ik een aantal vragen beantwoorden. Allemaal simpele vragen gelukkig, zoals of ik allergisch ben voor iets en of ik buiten bewustzijn was geraakt.

In Brussel kwamen ze ons (Hubbie, mezelf en een papa met twee kindjes) ophalen met een busje dat ons rechtstreeks naar de transportbanden bracht. Daar wachtte ons iemand op en toen leerden we dat “medische assistentie” wil zeggen dat ze een rolstoel voor je kunnen gaan halen. Dat was ook weer niet nodig en in de plaats vroegen of we medische hulp konden krijgen. Dat lag wat moeilijker: ofwel moesten ze dan de dokter van de luchthaven roepen ofwel de ziekenwagen bellen. Laat maar…

Het oorspronkelijke plan was om met de trein van Brussel naar Antwerpen te gaan, maar dan zou het te lang duren eer we op een spoeddienst geraakten. Dan maar iemand bellen om ons te komen halen en naar het ziekenhuis in Lier te brengen? Dat deden we, om vijf minuten erna te beseffen dat we misschien toch maar beter gewoon naar de urgentiedienst in de luchthaven konden gaan.

Dus belden we onze ‘taxi’ af en gingen we op zoek naar de dokter. Jammer genoeg is de bewegwijzering in de luchthaven niet geweldig, waardoor de zoektocht nogal lang duurde. Maar uiteindelijk werd ons geduld beloond en kon ik verzorgd worden door een behulpzame, bekwame urgentie-arts. Hij heeft dan ook maar ineens een tetanusspuitje gegeven, dus ik ben weer gerust voor tien jaar.

Les voor de toekomst

Het verdict: drie dagen zo veel mogelijk rusten, niet te veel op mijn teen steunen en geen water aan laten komen, maar geen hechtingen nodig.

Als ik dit nu allemaal neerschrijf, hadden we objectief gezien voldoende tijd. En toch kreeg de stress de bovenhand. Voor de volgende keer ga ik toch een alternatief zoeken.

2 gedachtes over “Waarom stress niet goed is voor mijn grote teen

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s