Leve Zwitserland

Woensdag – 1 augustus dus – hadden de Zwitsers (en wij ook) reden genoeg om een hele dag feest te vieren: de nationale feestdag. Hubbie had daardoor een dag verlof en toevallig hadden we ook het geweldige gezelschap van een vriend uit België; wat een mooie timing.

Op Plainpalais waren er allerlei activiteiten gepland en daar wilden we zeker wat tijd doorbrengen, maar eerst gingen we wat toeristische plekjes bekijken. En zo kregen we wat verkoeling van de Jet d’eau, leerden we wat meer over de bouwstijl van de kathedraal en heb ik opnieuw kunnen vertellen over de officiële boom van Genève.

Ineens hoorden we in de verte lawaai van bellen en dat was volgens Hubbie het teken dat we ons richting Plainpalais moesten begeven voor het evenement dat we wilden zien: combat de vaches. Vechtende koeien, inderdaad. Toen ik dat voor de eerste keer las, kreeg ik natuurlijk onmiddellijk medelijden met die beestjes en beeldde ik me halvelings horrorscenario’s in van wrede, bloederige gevechten, maar die vrees bleek gelukkig ongegrond.

Niet dat ik je dat kan vertellen omdat ik er live getuige van was, want ik heb er eigenlijk  helemaal niets van gezien. Toen we aankwamen stond er al te veel volk rond de arena, alle bankjes en opstapjes waren bezet en dus kon ik alleen op de oooeeeeh’s en aaaaah’s van het publiek afgaan om te weten of er iets interessants gebeurde.

Blijkbaar was het eerste gevecht nogal zwak (dat weten we omdat Hubbie nog een miniplaatsje bemachtigd had zodat hij een klein beetje van de actie kon volgen; ik was te klein en zag niets vanaf dat punt), om niet te zeggen dat er eigenlijk geen was. Twee koeien die wat in het zand aan het dabben waren en dat deed koe nummer 8 het beste, want de jury besliste dat Achtje het eerste gevecht gewonnen had. Het publiek was blij. Het tweede gevecht daarentegen gaf wat meer vonken, maar ik weet jammer genoeg niet meer welk nummertje gewonnen heeft:

Hoe interessant het ook kon zijn, enkel het gejuich van het publiek vonden we toch niet interessant genoeg en in de plaats zijn we met tram 15 naar Nations gereden om de stoel te bezichtigen. De fonteintjes werkten: een zalige verfrissing! We hebben dezelfde weg genomen als enkele weken geleden (Nations, botanische tuin, Perle du lac, mouette), omdat dat nu eenmaal een mooi beeld geeft van de stad.

Ondertussen hadden we honger gekregen en zijn we in een Italiaans restaurant beland met vriendelijk personeel en lekker eten. Tijdens het dessert werden we verrast door een regenbui en niet zomaar enkele druppeltjes, maar een echt wolkbreukje (diminutief omdat het niet lang duurde), dus zijn we binnen aan een tafeltje gaan zitten.

We waren nog dicht bij het meer en wandelden naar de tribune die we ervoor gezien hadden waar we misschien nog een plaatsje konden bemachtigen om naar het vuurwerk te kijken. Uiteraard was er geen stoeltje meer vrij, dus zijn we maar blijven rechtstaan en wachtten we geduldig af. Heel geduldig, want we zagen overal vuurwerk, behalve waar we het verwacht hadden, hoewel we wisten dat er vuurpijlen opgesteld stonden (dat hadden we gezien toen we naar de Jet geweest waren). Na een uurtje hebben we het opgegeven en hebben we feestvierend Genève ingeruild voor ons balkon.

 

PS: Achteraf heeft Hubbie ontdekt dat het vuurwerk bedoeld is voor zaterdag (morgen dus), maar hopelijk meer daarover in een volgende post.

Een gedachte over “Leve Zwitserland

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s