Ik wil gewoon werken…

De laatste jaren komt het regelmatig in het nieuws: “Steeds minder jongeren willen zelfstandige worden” en natuurlijk komt dan ook de vraag waarom dat zo is. Ik heb die berichten nooit gevolgd (omdat ze mij niet interesseerden: ik was toch niet van plan om daarmee te beginnen) en ik weet dus niet wat als reden aangehaald wordt door de deskundigen. Ik weet daarentegen wel dat hoe meer ik lees en vraag over mijn plannen om freelancer te worden, hoe moeilijker het allemaal wordt.

Het begint al met de vraag waar ik mijn bedrijfje ga vestigen: in België of in Zwitserland. En gaat dat nog wel in België, nu ik er officieel niet meer woon? Volgens UNIZO gaat dat, als je maar een adres doorgeeft. Dat van mijn ouders bijvoorbeeld? Ja, dat kan. De belastingen zeggen dat ik niets meer met België te maken heb als ik mijn activiteiten niet effectief in het land uitvoer. Dus wordt er dan gecontroleerd of het adres dat aan mijn bedrijfje gekoppeld is ook effectief mijn werkplaats is? Waarschijnlijk niet.

Op naar Zwitserland dan. “Het is gemakkelijk om een zaak in Zwitserland op te starten,” heb ik al een aantal keren op het internet gelezen. Ik geloof het best, zolang je hier blijft wonen. In een vorige post heb ik al vermeld dat ik na ettelijke websites en verschillende brochures door de bomen het bos niet meer zag en dat het tijd was om hulp in te schakelen. Een (onbeantwoord) mailtje en een telefoontje later zat ik dan uiteindelijk gisteren in het gebouw van de plaatselijke administratieve dienst met mijn notitieboekje en voorbereide documenten in de hand.

Ik begon mijn uitleg met te vermelden dat ik mijn carte de légitimation D kan inruilen voor een permis Ci (dat is een speciale werkvergunning voor familieleden van internationale ambtenaren), maar daar had ze precies nog niet van gehoord, want ze stuurde een vragende blik mijn richting uit. Gelukkig voor haar ging daar mijn vraag niet over en moest ze daar ook niets op antwoorden. Ik ging verder met uit te leggen dat het kon zijn dat we na een paar jaar zouden verhuizen en dan kwam mijn belangrijkste vraag: hoe gaat het dan verder? Kan ik dan nog altijd hier mijn bedrijfje houden? Nee, zo blijkt, tenzij er iemand is die hier woont en je vertegenwoordigt.

Ik snap dit wel: je hebt nu eenmaal een adres nodig. Ik besef ook dat ik niet in de meest gewone situatie zit door naar het buitenland te verhuizen, maar het kan toch ook niet zijn dat er niemand anders in hetzelfde schuitje zit? Stel dat we inderdaad binnen een paar jaar verhuizen, moet ik dan hier alles ontbinden en in het nieuwe land opnieuw beginnen? En een paar jaar daarna misschien opnieuw? Dat kan toch niet? Ik vind er jammer genoeg niet meer informatie over.

Een bvba opstarten dan maar? Daar heb je wel startkapitaal voor nodig (eentje van CHF 20.000 of  EUR 16.655 om precies te zijn) en ook een businessplan. Het voordeel is dan dat je niet persoonlijk aansprakelijk gesteld wordt voor schulden, wat als ‘gewone freelancer’ wel het geval is. Maar zoveel kosten maak je als ‘gewone freelancer’ toch niet? Dat hou je toch perfect zelf in de hand? Tot Hubbie me erop wees dat je misschien aangeklaagd kan worden voor vertaalfouten. Ah ja, dus daar kan je misschien ook het beste een verzekering voor nemen dan.

Ik ben er dus nog niet. Zoveel vragen en zo weinig antwoorden om gewoon wat te werken als proeflezer/vertaler. Als het overal zo een kluwen is, snap ik maar al te goed waarom steeds minder jongeren als zelfstandige willen beginnen.

3 gedachtes over “Ik wil gewoon werken…

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s