Carouge roule… of toch niet

Weekend! Niet te warm, niet te koud, dus misschien een goed moment om een uitstapje te maken met de fiets. Gewoon eentje huren en we zien wel waar we uitkomen. Dat is hier trouwens heel gemakkelijk met Carouge roule*: gratis een fiets uitlenen en zorgen dat je die vóór 19.00 u terugbrengt naar de standplaats, meer niet. In theorie is het zo gemakkelijk, de praktijk bleek net iets anders uit te draaien.

We stapten binnen en Hubbie vroeg twee fietsen.

“Carte d’identité s’il vous plaît.” Hubbie gaf zijn carte de légitimation, waar dezelfde gegevens op staan, en de vrouw keek een beetje raar.

“C’est quoi?”, vroeg ze met een zwaar Spaans accent.

“Une carte de légitimation,” antwoordde Hubbie terwijl hij op een A4 (met de titel ‘cartes d’identité acceptées’) aanduidde welke kaart het was.

We vonden het wat vreemd allemaal, maar goed, we moesten enkel nog wat contactgegevens invullen en dan zouden we onderweg zijn.

“Vingt francs s’il vous plaît. Pour la garantie,” en ze haalde één sleutel boven.

Dat vonden we nog vreemder, dus Hubbie vermeldde nogmaals dat het voor twee fietsen was (we stonden daar ook de hele tijd met ons twee, het is niet dat ik me aan het verbergen was of zo). “Ah, mais donnez-moi le papier alors… Quarante francs!”

Dat bleken we niet op zak te hebben (CHF 3,10 te kort), dus de ruil ging niet door. Ze stelde voor dat zij het papiertje zou bijhouden en dat we dan konden terugkomen. Dus vroeg ik waar we dan geld konden afhalen (want we hebben hier nog altijd geen bankautomaat in de buurt gevonden), maar dat begreep ze niet. En oké, mijn Frans is niet perfect, maar onverstaanbaar ben ik ook niet. Ondertussen hadden we al lang geen zin meer en hebben we het papiertje gewoon in de vuilbak gegooid, de mevrouw bedankt en gezegd dat het niet voor vandaag zou zijn.

Geen probleem, wat we met de fiets kunnen, lukt ook te voet. En dus zijn we gewoon beginnen te wandelen langs de rivier. We zijn een park tegengekomen waar verschillende barbecuefeestjes aan de gang waren, we zijn een klein stukje door een bos gewandeld en uiteindelijk zijn we in Vessy beland. In totaal was het ongeveer 3 kilometer. Omdat we niet goed wisten waar we juist zaten en we niet verder verloren wilden lopen, hebben we na een tijdje maar de bus terug richting Carouge genomen.

Toen we afstapten, zijn we de Délifrance binnengestapt en bestelden we het broodje van de week. “Ah nee, dat gaat niet meer” “Oei, da’s jammer, maar geen probleem” en we bestelden iets anders. Een andere madame achter de toog vertelde dat ze de speciale broodjes enkel tot 15.00 u serveren.

“Ach zo. We wisten niet dat het al zo laat was, we hebben geen horloges.”

“Het staat nochtans duidelijk op het kaartje dat het tot 15.00 u is, hoor.” Wat is het vandaag, laten-we-eens-onvriendelijk-zijn-tegen-elke-klant-dag?

“Ja, maar we hebben geen horloges, dus we wisten niet dat het al zo laat was.” Blijkbaar had ze ons de eerste keer gewoon niet goed begrepen (of zijn we dan toch zo onduidelijk?), want daarna was ze wel vriendelijk. Vond ze het zelfs bewonderenswaardig, zo leven zonder tijd. We gingen akkoord en lieten maar even buiten beschouwing dat dat voor ons ook enkel in het weekend geldt.

 

*Net zoals Carouge roule zijn er verschillende uitleenplaatsen in de stad die Genève roule heten.

4 gedachtes over “Carouge roule… of toch niet

  1. liliane scherpenberg zegt:

    troost u hier zijn ook van die klant onvriendelijke dagen en meer dan een, maar gij heb dan nog mooi weer wij niet, maar ik gun het u wel hoor xxx

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s