Het eerste bezoek uit België

Vorig weekend was het langverwachte moment aangebroken: mijn ouders en Jasmien (mijn nicht) zouden met de auto naar Genève komen en onze katten meebrengen. Ze zouden rond 16.00 u vertrekken en ‘s nachts bij ons aankomen. Rond de tijd dat ze moesten vertrekken, begon ik toch wat zenuwen te krijgen en vroeg ik me af of alles goed zou verlopen. Zouden de katten zich ‘gedragen’, zou het verkeer meevallen, zou de douane niet moeilijk doen enz.

Om die gedachten wat uit de weg te gaan, ben ik begonnen om de luchtmatrassen op te blazen. Ik had gelukkig een elektrische pomp gekocht en binnen de tien minuten was dat allemaal in orde. Goed, tien minuten mijn gedachten kunnen verzetten. Dan heb ik nog maar wat verder opgeruimd, gelezen, tv gekeken tot Hubbie thuis was en ik tegen iemand anders kon babbelen dan mezelf.

Tegen middernacht werden we toch wel heel moe en hebben we een beetje geslapen. Rond 01.30 u kregen we dan eindelijk een telefoontje dat ze binnen tien minuten bij ons zouden zijn. Woehoe. We zijn naar buiten gegaan en toen kon het knuffelfestijn beginnen. Nadat we alle spullen naar het appartement gesleurd hadden, hebben we de katten bevrijd uit hun reismandjes, nog wat gedronken, wat gebabbeld en daarna was het tijd om te gaan slapen.

De volgende ochtend was iedereen rond 08.30 u wakker en een uitgebreid ontbijt later konden we de stad verkennen. Het was toen al heel warm, dus iedereen was in zomertenue vertrokken. We begonnen met tram 12 naar de winkelstraat te nemen, maar besloten om eerst naar het meer te gaan. Dus door de Engelse tuin (met verfrissende fonteintjes), langs de kade naar de Jet d’eau. Daar zijn papa, Jasmien en ik tot aan de jet gewandeld, terwijl Hubbie en mama een plaatsje op een terrasje gingen zoeken. Daar hebben we nog een tijdje gezeten en onze dorst gelest.

Daarna zijn we (met een kleine omleiding) naar de winkelstraat gewandeld, maar veel gewinkeld hebben we niet. Jasmien wou eigenlijk op zoek naar een château (hoewel ik haar had gezegd dat ik thuis wijn had staan) en ineens zag ze een muur die toch wel wat weg had van een kasteel, dus misschien wel een château.

“Iedereen akkoord om dat te gaan onderzoeken?”

“Oké”

De château/kathedraal Saint-Pierre

Tot we stijl bergop moesten in de brandende hitte. En we de muur niet meer zagen. (“Waar is dat kasteel naartoe?”) Uiteindelijk bleek dat we in het oude stadsgedeelte beland waren en dat het kasteel eigenlijk de kathedraal Saint-Pierre was. We zijn niet binnen geweest, maar het zag er wel indrukwekkend uit.

 

Toen we terug in de winkelstraat beland zijn, hebben we nog een broodje gegeten en dan was het tijd voor het volgende. Dat was met de tram naar de VN, om daar naar The broken chair te gaan kijken. De zon brandde nog steeds en de fonteintjes op het plein brachten de nodige verkoeling. Daar hebben we nog wat foto’s genomen en dan zijn we terug naar huis gegaan om ons wat op te frissen.

’s Avonds gingen we iets eten en ik had gelezen over Au vieux Carouge, een plaatselijk café/restaurant met typische producten dat me wel interessant leek. Jammer genoeg was er op het terras geen plaats meer en zijn we binnen gaan zitten. Daar wat het warm, maar het leek gezellig genoeg om te blijven. Het was inderdaad gezellig en ze waren vriendelijk, maar wat een chaos! Ze liepen er precies rond als kiekens zonder kop, druk van de ene kant naar de andere kant, ineens kwam er ne hele troep mannen binnen, kusjes hier en daar, lawaai langs alle kanten … We hebben er eens goed mee gelachen en het over ons heen laten komen.

Hmmmm… kaas…

Het eten was heel lekker en, zoals gezegd, het personeel was heel vriendelijk. Jasmien, Hubbie en ik hebben een kaasfondue gedeeld (onze eerste echte Zwitserse cuisine is een feit!), papa had aardappelsalade met cervela en mama videe met salade. Nadat we afgerekend hadden, zijn we terug naar het appartement gewandeld en hebben we daar op het balkon nog wat gedronken en fijn gebabbeld. En dan was het slaaptijd, want de volgende dag was de terugtocht al.

Zondagmorgen zijn we over de markt gewandeld en dan verder gegaan naar Le pain quotidien om te ontbijten. En wat hebben we daar ontdekt? Dat ze daar een snijmachine gebruiken! En dat je dus ook brood kan kopen dat ze voor je snijden. Heel interessant… En vermits ze daar ook echt lekker brood hebben, denk ik dat ik daar vanaf nu wel meer mijn brood ga halen. Het is niet echt in mijn buurt, maar goed, dat integreren we dan wel in de dagplanning.

En dan was het tijd voor het bezoek om terug naar België te vertrekken. Nog wat foto’s genomen, knuffels uitgedeeld, gezwaaid en dat was het dan. Hubbie en ik hebben de rest van de dag genoten van de katten opnieuw bij ons te hebben en hebben geprobeerd om ze op hun gemak te stellen. (Ondertussen zijn ze al helemaal hun oude zelf, dat komt zeker in orde.) Achteraf heb ik gehoord dat de terugreis ook zonder problemen verlopen is: geen douane, weinig verkeer, geen kat die uit het mandje ontsnapte …

Voor herhaling vatbaar, met dezelfde en/of andere mensen :-)

4 gedachtes over “Het eerste bezoek uit België

  1. Sabine zegt:

    He Veerle
    Super om via de blog jullie Zwitserse avonturen te kunnen volgen!
    lieve groetjes vanuit (het oude vertrouwde) Lier,
    Sabine

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s