Ook in het buitenland vind ik bussen niet tof

Wat zou ik vandaag kunnen doen? Dat was de vraag die ik me stelde tijdens het ontbijt en het shoppingcentrum La Praille leek me een interessant antwoord. Dat zou wel pas in de namiddag zijn, want eerst had ik wat telefoontjes af te handelen.

Mijn Frans is niet zo schitterend heb ik al gemerkt (ik ben de laatste vergelijkingen aan het maken voor een aantal cursussen en hoop tegen volgende week me ergens in te schrijven), maar ik red me wel. Een telefoontje plegen in mijn nieuwe voertaal schrikt me voorlopig nog een beetje af, maar gelukkig ben ik een goede coach voor mezelf: “Komaan, of je het nu vandaag doet of wacht tot morgen, het moet er ooit van komen en er is geen betere oefening. Het ergste wat er kan gebeuren is dat je vijf keer excusez-moi moet vragen. Komaaaan.” En dan vorm ik het nummer en gaat het gesprek niet altijd even vlot, maar mensen zijn geduldig en uiteindelijk spreken we af wat er afgesproken moet worden. En is de wereld niet vergaan.

Zo heb ik vandaag geregeld dat ze het bed komen ophalen (wel pas volgende week vrijdag, dus dat ding gaat gewoon de kelder in tot dan), dat de verzekeringsagent langskomt om het contract te verduidelijken en dat er iemand komt om de keukenkasten te fixen. Een productieve voormiddag, vind ik.

Na de lunch ben ik naar het shoppingcentrum vertrokken en ik had al uitgezocht dat ik bus 12 moest nemen. Het was niet zo ver en redelijk eenvoudig, dus ik had mijn plannetjes thuis gelaten. Aan de bushalte zag ik dat het maar twee haltes ver was (klopt dit wel; heb ik de juiste halte onthouden?; bericht aan mezelf: altijd de plannetjes meenemen!) en nam ik me voor om dat volgende keer te voet te doen. Ik heb niet lang moeten wachten en tien minuten later stond ik in La Praille.*

Maar er was eigenlijk niet zo veel te zien. Het is redelijk groot, het is mooi, er is veel ruimte, maar de winkels zijn niet speciaal. Bovendien was ik niet in de stemming om te passen en te slenteren, dus veel shopplezier zat er voor mij niet in vandaag. Na een uurtje had ik genoeg en wou ik terug naar huis, dus met dezelfde bus, maar dan in de andere richting. En ik weet niet hoe ze het altijd klaarspelen, maar waarom kan de halte in de tegenovergestelde richting nooit gewoon recht tegenover de andere halte liggen? Nee, ze slagen er altijd in om dat ne kilometer verder te leggen, zodat ik niet weet hoe ik terug thuis geraak.

Ik ben dan beginnen te wandelen, maar kwam geen bushalte tegen. Na een tijdje herinnerde ik me dat aan de halte ná Stade de Genève (waar La Praille ligt) tram 15 stopt. En dat is een bekend traject, dus dat was mijn oplossing: opnieuw op de bus stappen, in dezelfde richting als ik gekomen was, en een halte verder overstappen op de tram. Het zal wel een omweg geweest zijn, maar nu heb ik tenminste niet als een kip zonder kop liggen rondcrossen om de bushalte te vinden. Nah, stom busnetwerk, ik win!

Aan de tramhalte ligt een Halle aux chaussures (de plaatselijke Shoe Discount) en daar ben ik nog even binnengestapt. Ik heb van België enkel ballerina’s meegenomen en heb ontdekt dat die schoenen niet geschikt zijn om ver mee te wandelen (mijn kleine teen bevestigt). Ik had daarom sportievere schoenen nodig en gelukkig heb ik een paar gevonden, dus hopelijk wordt het wandelen vanaf nu iets aangenamer.

CHF 39,90 bij Halle aux chaussures

* 10 minuten met de bus is niet lang, maar te voet is het echt wel ver, dus de volgende keer zal het toch opnieuw de bus worden. Lesje weer geleerd: ik kan geen afstanden inschatten.

2 gedachtes over “Ook in het buitenland vind ik bussen niet tof

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s