Een deel van de familie

UN by night

Op een van de eerste dagen op het werk, kwam Hubbie een jongetje tegen dat weende en op zoek was naar zijn mama. “Je … ne peux … plus trouver… le bureau de… ma maman…”  Een beetje vreemd dat een vierjarig jongetje alleen in de gangen van de VN rondloopt, maar na een kleine rondvraag wist iemand te vertellen dat ook familieleden van medewerkers in het gebouw mogen komen als ze een badge hebben. En dat die daar dan ook mogen lunchen of in de shop iets gaan kopen. Erg interessant…

Gisteren kreeg ik ineens telefoon van Hubbie, of ik zin had om samen te lunchen. Hij had de nodige documenten ingevuld voor mijn badge en ik kon langskomen om alles verder in orde te brengen. Hup, richting Nations met de tram en dan naar de bezoekersingang. Daar moest ik eerst langs de security passeren, maar dat ging heel vlot. Hubbie stond al klaar met het papierwerk en ik ben mooi in de rij gaan staan om mijn beurt af te wachten. Dat duurde gelukkig niet lang.

Een vriendelijke meneer vroeg waarvoor het was. Papiertje overhandigd, uitleg gegeven, paspoort afgegeven, foto genomen (en een mooie foto ook nog, niet zoals die rare van de rondleiding) en vijf minuten later had ik mijn EIGEN BADGE om binnen te mogen in het gebouw van de VN! Ik heb me kunnen beheersen tot buiten en toen heb ik toch een klein vreugdedansje uitgevoerd.

Daarna richting cafetaria voor de lunch. Elke dag is er veel keuze: pizza, pasta, salade, een broodje, hamburger en frietjes, vegetarisch, extra gezond … En redelijk goedkoop. Misschien niet te vergelijken met België (maar daar weet ik niet veel van, want ik heb nooit in een bedrijf gewerkt waar een restaurant was), maar voor die prijs eet je hier niet op restaurant. Het was ongeveer CHF 25 voor twee keer pasta van de dag, een frisdrank en een yoghurt. Water kan je gewoon gratis krijgen. En ik zou daar elke dag kunnen gaan lunchen! Zou kunnen, maar dat ga ik dus niet doen. Hoewel ik vrijdag wel al terugga.

Na de lunch heeft Hubbie me dan nog wat rondgeleid en de belangrijkste dingen laten zien: het postkantoor, de boekenwinkel, de SAFI shop (een winkel waar ze alles verkopen: eten, parfum, pyjama’s, kostuums, speelgoed, toiletspullen, juwelen enz.), de koffiehoek, zijn bureau … Het is een enorm groot gebouw en ik zou er verloren lopen op m’n eentje.

Vanaf nu ben ik dus een klein deel van de VN-familie.

En met het jongetje uit de inleiding is alles in orde gekomen.

Een gedachte over “Een deel van de familie

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s