Een beetje geschiedenis

Twee feiten: vanmorgen scheen de zon volop en ik ben aan de beterhand. Daar komt maar één conclusie uit natuurlijk en dat is op ontdekkingstocht gaan. En deze keer zou het toch Carouge worden, ook al stond dat ding niet op de kaart. Als ik vooral rechtdoor zou lopen en me dan goed zou herinneren welke kant ik afgeslagen was, dan zou het wel lukken.

En dat lukte ook en ineens kwam ik aan de tramlijn. Aha, een herkenningspunt. Als ik de sporen zou volgen, was het gemakkelijk. Jammer genoeg ook saai. Dan toch maar een beetje afgeweken van het pad, met in gedachten “als ik telkens links afdraai, moet ik terug aan de tramsporen uitkomen”. En jawel, ook dat lukte. Onderweg kwam ik allerlei leuke dingen tegen: een gelateria, een club genaamd Le chat noir (âllo, Etoile?), een winkeltje met Japanse spullen en een aantal leuke restaurantjes. Tof, maar verder was er weinig te beleven op dat moment.

Dus dan maar de tram op richting winkelstraat. Uitgestapt en toen begon het te regenen. Niet fel, dus mijn regenjas gaf genoeg bescherming. Dan ben ik binnengestapt in Payot Libraire (een boekenwinkel, een beetje vergelijkbaar met de Fnac) en daar heb ik twee gidsen over Genève gekocht. Toeristisch? Misschien. Maar vooral praktisch. Door zelfkennis (bevestigd door mijn tripje van ervoor in Carouge) weet ik dat ik niet de persoon ben die zomaar ergens kan rondwandelen en allerlei dingen ontdekken. Ik heb voorbereiding nodig. Sommigen vinden dat saai, ik vind dat praktisch. Eens ik mijn weg ongeveer weet, kan ik nog ronddwalen en nieuwe dingen ontdekken. Maar dan loop ik tenminste niet verloren.

Enfin, terug naar mijn gidsen. Dit zijn ze:

Op het einde van de winkelstraat opnieuw de tram op, richting studio. Ondertussen was de lucht opgeklaard en ben ik wat vroeger afgestapt, aan de Place de Neuve. Daar is een park en dat zag er gezellig uit. (Impulsief, hè, een onverwachte stop maken; haha, neem dat saaie uit de vorige paragraaf maar terug.) Een paar foto’s genomen, dus jullie kunnen meegenieten

Achteraf kwam ik te weten dat ik in le Parc des Bastions gewandeld heb en dat de laatste foto le Mur des Réformateurs is (dankjewel nuttige reisgidsen!). Tadaaaa:

Van links naar rechts (denk ik) is dat Farel, Calvin, Bèze en Knox.

In de originele plannen hadden ook Pierre Olivétan (een neef van Calvin) en Thomas Cranmer (de eerste hervormde aartsbisschop van Engeland) een plaats in de muur. Maar na acht jaar werken waren de tijden nogal onzeker (de Eerste Wereldoorlog) en hebben ze alles snel moeten afwerken. Die twee kerels zijn nooit toegevoegd…

En zo weet iedereen weer wat meer over een stukje geschiedenis van Genève.

Een gedachte over “Een beetje geschiedenis

Reacties welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s