Een (niet zo) verborgen pareltje in NY

Zal ik hier ineens maar iets bekennen?

Eigenlijk zijn Hubbie en ik helemaal geen avontuurlijke mensen. En bovendien een beetje lui. Nee, wacht … Ik spreek enkel voor mezelf, dus niet oordelen over Hubbie. :-)

Maar we zijn het er wel allebei over eens dat het gewoon zonde zou zijn om in New York te wonen en níét buiten te komen om dingen te ontdekken. Dus heb ik me voorgenomen om elk weekend iets te plannen en een nieuw deeltje van de stad te ontdekken.

En eigenlijk ben ik wel trots dat ik kan zeggen dat dat tot nu toe heel goed lukt.

 

Wat een uitzicht!

En zo kwam het dat we twee weekends geleden in Long Island City naar een openluchtcinema zijn gegaan.

We waren uitgenodigd door een collega van Hubbie die ons wist te vertellen dat ‘Frozen’ op het programma stond. Verkocht! Dus wij gingen die zaterdag met een dekentje, wat chips en drinken over het water naar LIC.

En we waren meteen verkocht! Open ruimtes, frisse lucht, groen … en een uitzicht om uren naar te kijken!

Long Island City | View on Manhattan

 

Shhh, niet verder vertellen

Eerlijk gezegd wil ik dit deel van New York geheim houden, zodat het niet binnen de kortste keren overspoeld wordt door toeristen. Gelukkig heeft mijn blog maar een beperkt aantal lezers, dus de kans is klein dat ik de oorzaak ga zijn van een massamigratie. :-)

Maar goed, geniet gewoon even mee van het uitzicht …

LIC | View Manhattan

Long Island City | View Manhattan

Long Island City | Open air cinema

 

Een pareltje in New York …

Hoera, ons brandalarm werkt!

Pizza_ovenIk moet eerlijk toegeven dat we hier redelijk veel bestellen om te eten. Het is gewoon zo gemakkelijk, zeker als koken niet echt je favoriete bezigheid is … En soms schuiven we ook een diepvriespizza in de oven. Culinair misschien geen Michelin-ster waard, maar af en toe komt comfort nu eenmaal boven kwaliteit.

En zo ging het ook een paar weken geleden. Vrijdagavond, drukke week achter de rug, geen zin om te koken. Ik zette de oven op en wachtte tot die de juiste temperatuur bereikt had.

Maar voordat het zover was, werden we ineens verrast door een oorverdovende sirene: ons rookalarm.

Stress! Want het was zo luid, dat we dachten dat de bewoners van de 20e verdieping elk moment zouden gaan evacueren.

oh-noes-everybody-panicBovendien hing dat ding zo hoog tegen de muur, dat ik er niet aan kon. En tegen de tijd dat we een stoel genomen hadden en Hubbie een knopje had gevonden waarmee hij het ding tot stilte kon brengen, zat ik in paniekmodus.

Eens gekalmeerd zette ik de pizza’s in de oven. Ondertussen met de ramen open, zodat de rook kon verdwijnen. Maar die oplossing was blijkbaar niet voldoende, want vijf minuten later kregen we dezelfde serenade te horen!

Gelukkig wisten we toen waar het aan-uitknopje zat, zodat het maar een paar seconden duurde. Maar een derde keer leek me toch te veel van het goeie, dus toen heb ik de oven maar uitgezet en hebben we de pizza’s zo opgegeten (ze waren gelukkig zo goed als klaar, dus een voedselvergiftiging zat er niet in).

Maar ja, goed nieuws dus: ons rookalarm werkt! :-)

New York is tof … meestal dan toch

De eerste cultuurschokjes zijn voorbij. De verbazende contrasten en vreemde nieuwigheden vallen me soms niet eens meer op. Een vooruitgang dus, hoewel het nog wel een tijdje zal duren eer ik me helemaal aangepast heb.

Maar na bijna drie maanden in onze nieuwe thuisstad kan ik wel een kleine evaluatie maken, dacht ik. Dus hierbij mijn selectie van meest opvallende plusjes en minnetjes …

 

thumbs-up_uxrepo.comEen dikke duim voor:

 

  • vriendelijkheid

De mensen zijn hier echt wel vriendelijk. Zit je met een vraag? Heb je hulp nodig? Wil je gewoon eventjes over koetjes en kalfjes praten? Negen op de tien keer krijg je een positieve reactie.

 

  • levendigheid

Nee, om drie uur ’s nachts is het niet zo druk als om acht uur ’s morgens (toch niet in onze buurt), maar er is altijd wel iets of iemand on the move. Je hebt dus nooit het gevoel dat je als enige gek het waagt om op zondagochtend negen uur een voet buiten te zetten … Een leuke afwisseling met Genève.

 

  • late openingsuren

Winkels zijn hier laat open. Supermarkten, kledingwinkels, de lokale Kruidvat, alles. Hubbie is in onze eerste week om negen uur ’s avonds nog een schroevendraaier gaan kopen. En hoewel ik het soms erg vind voor de werknemers die zo laat of op zondag moeten werken, vind ik het echt wel handig wanneer ik het nodig heb.

 

 

Sad-face_icons8.comIk ben niet zo blij wanneer:

 

  • ik vijf minuten aan een slot moet prutsen, omdat ik elke keer vergeet dat de sloten hier naar de andere kant draaien;
  • ik continu ieder bedrijf moet bellen omdat ze hun leveringen niet fatsoenlijk kunnen afhandelen;
  • alle kleren vol statische elektriciteit hangen wanneer ik ze uit de wasmachine haal;
  • ik aan de kassa veel meer moet betalen dan ik in de winkel uitgerekend had, omdat ik vergeet dat hier de btw pas achteraf erbij geteld wordt.

 

Voorlopig is het dus nog fiftyfifty: ik vraag me de helft van de tijd af waarom ze hier nog altijd geen oplossing hebben gevonden voor sommige problemen, terwijl ik me de andere helft probeer in te beelden hoe ik ooit zonder sommige dingen heb kunnen leven.

Parken, pleinen en eilanden

Ondertussen zijn we al een paar dingen gaan bezoeken. Want dat moet natuurlijk als je hier dan toch woont :-)

En dus hebben we ondertussen foto’s van Central Park, Bryant Park, Roosevelt Island en Rockefeller Plaza.

Tadaaaa …

Central Park, nog niet helemaal groen, maar mooi om in te wandelen en beestjes te observeren:

Natuur in het midden van de stad

Natuur in het midden van de stad

 

Door de bomen de stad niet meer zien ... :-)

Door de bomen de stad niet meer zien … :-)

 

*nomnomnom*

*nomnomnom*

 

Het zit hier gewoon vol met schattige beestjes

Het zit hier gewoon vol met schattige beestjes

 

Roosevelt Island, met een prachtig zicht op Manhattan:

Met de kabelbaan tot op het eiland

Met de kabelbaan tot op het eiland

 

De brug tussen Manhattan en Roosevelt Island

De brug tussen Manhattan en Roosevelt Island

 

En het fantastische uitzicht op Manhattan (met veel geluk dat het zo mooi weer was ...)

En het fantastische uitzicht op Manhattan (met veel geluk dat het zo mooi weer was …)

 

Bryant Park, vlak bij de Public Library:

Moooooi ...

Moooooi …

 

Bryant Park_1

Prachtig weer, interessant uitzicht.

 

 

Rockefeller Plaza, waar ik mijn vlaggenkennis kon oefenen:

Malawi, Maleisië, Malediven ...

Malawi, Maleisië, Malediven …

 

Er valt natuurlijk nog veel meer te verkennen, maar dat komt nog wel. Dit was alvast een goed begin.

Kunt u dat eventjes herhalen?

Verhuizen naar New York. The Big Apple. The city that never sleeps. Geweldig nieuws natuurlijk, maar tegelijkertijd een beetje beangstigend. Want ik wist niets over de stad, was er nog nooit geweest. Het was een stap in het onbekende. Gelukkig was er één groot voordeel: ik zou geen problemen hebben met de taal.

Want mijn Engels is goed (veel beter dan mijn Frans): ik heb geen ondertitels nodig om films te volgen, geen woordenboek om boeken te lezen en ik voer moeiteloos gesprekken over uiteenlopende onderwerpen. Dat zat dus wel goed.

Dacht ik …

Repeat in English

In New York zijn er twee manieren om iets te zeggen: ofwel spreek je heel snel, ofwel mompel je. Mijn reactie op beide: “Kunt u dat eventjes herhalen, alstublieft?”

Niet dat die vraag helpt, want de tweede keer versta ik het meestal nog steeds niet helemaal. Zoals laatst toen onze doorman mij belde:

“Bablabablablababla.”

“Excuseer, kunt u dat herhalen?”

“Bablabablablababla.”

(korte stilte)

“Ok, bedankt!”

 

Ik had absoluut geen idee wat hij gezegd had en hoopte dat hij mij niet gevraagd had om iets te doen. Ik verwachtte wel een levering die dag, dus ik ging er maar van uit dat de chauffeur aangekomen was met mijn bestelling. Een paar minuutjes later bleek dat inderdaad zo te zijn …

Weer een lesje geleerd: het is niet omdat je Engels goed is, dat je ook de mensen van New York verstaat.

Chaos in de orde: waar is 4th Avenue?

Het stratensysteem in New York? Dat is heel gemakkelijk. Dat word je zo gewoon!

Daar was iedereen het blijkbaar over eens. En ze hadden eigenlijk wel gelijk: ik kan me hier ondertussen zonder problemen oriënteren … en ik kan niet eens fatsoenlijk kaartlezen!

En toch blijft er mij iets dwarszitten. Want als de infrastructuur dan zo mathematisch en logisch benaderd wordt, waarom klopt de nummering van de avenues dan niet?

Je hebt namelijk:

  • 1st Avenue
  • 2nd Avenue
  • 3rd Avenue
  • Lexington Avenue
  • Park Avenue
  • Madison Avenue
  • 5th Avenue
  • 6th Avenue
  • enz.

Waarom mag 4th Avenue niet meedoen?

Wel, 4th Avenue bestaat blijkbaar wel, maar dan blijft de vraag: waarom hebben ze Lexington en Madison er dan toch nog tussen gepropt?

Niet logisch, New York, niet logisch …

Onze held: Mika, de ontdekkingsreiziger

Met onze kat het vliegtuig op en naar New York reizen. Dat was voor ons eigenlijk nog het grootste avontuur. Want wij wisten wat er ging gebeuren, maar aan Mika konden we dat natuurlijk niet uitleggen.

We zaten dus met veel vragen: zou hij veel miauwen? Zouden andere passagiers zich daaraan storen? Wat als hij naar het toilet moest? Wat als hij zou ontsnappen? …

 

Help mij, internet!

De eerste stap in deze voorbereiding was uiteraard het internet. Ik las artikels, blogs, forums, noem maar op. Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat iedereen een andere ervaring heeft en dat er geen universeel stappenplan bestaat.

Naar de dierenwinkelDan maar naar de dierenwinkel. Mijn buit van die dag: een reismandje, een speciaal eetbakje, een opvouwbaar drinkbakje en absorberende pads voor huisdieren. Ik zette alles in het appartement, zodat Mika eraan gewoon kon geraken. En dat werkte. Ik vroeg me af of het misschien toch allemaal gemakkelijker zou gaan dan ik vreesde …

 

Van klaagconcert tot stilte

Voordat de taxi ons op ‘de grote dag’ kwam oppikken, hadden we Mika al een leibandje omgedaan en hem in het reismandje gezet. Daar was hij niet gelukkig mee en zijn klaagconcert deed me een beetje wanhopen. Zou hij dit de hele reis volhouden?

In de taxi werd hij niet rustiger en ook in de luchthaven bleef hij jammeren. Tot we aan de security kwamen. Daar namen we hem uit zijn mandje (vandaar het leibandje, want stel je voor dat hij dan uit je armen springt!) en stopte hij met miauwen. Eens door de controle ging hij terug het mandje in … en begon hij opnieuw. Dat was duidelijk niet zijn favoriete plekje.

Mika op de luchthavenWe zetten onze weg verder en gingen rechtstreeks naar de gate (paspoortcontrole, inclusief die van Mika, ging zonder problemen). Daar haalden we hem opnieuw uit zijn mandje. En dat maakte hem kalmer. Hij heeft vanaf dat moment eigenlijk rustig op een tafeltje naast ons gezeten, terwijl hij alles en iedereen observeerde.

 

Een vliegtuig vol kattenliefhebbers

En succes dat hij had! Heel wat voorbijgangers stopten om vragen te stellen of een praatje te maken en de ooo’s en aaa’s waren overal te horen. Want een kat aan een leiband was natuurlijk geen alledaags tafereel. Maar op een gegeven moment moesten we boarden en je raadt natuurlijk al wat er gebeurde toen we Mika weer in zijn mandje stopten … Juist ja … Ondertussen maakte ik me geen zorgen meer over de andere passagiers, want de meesten vonden ons pluizenbolleke fantastisch.

Eens het vliegtuig opgestegen was, plaatsten we het reismandje op de stoel tussen ons. Dat leek te helpen, want zo kon Mika ons in het oog houden (en wij hem :-) ). Jammer genoeg mochten we hem niet uit het mandje halen …

En over het lawaai hadden we ons eigenlijk ook geen zorgen hoeven te maken, want Mika kwam echt niet boven het lawaai van het vliegtuig zelf uit. Bovendien zat er weinig volk op het vliegtuig, dus we zaten bijna alleen achteraan.

Het was dus eindelijk tijd om wat te ontspannen.

 

De niet-zo-absorberende pads

Met wat muziek en een filmpje ging de tijd redelijk goed vooruit. Mika had ondertussen wat geslapen, dus het stressniveau (van hem én van ons) was al heel wat gezakt. We namen dus met plezier onze maaltijd aan en net toen ik mijn mes en vork uit de plastic verpakking gepeuterd had, zag ik Mika krabben en wat ronddraaien in zijn mandje.

Dat kon maar één ding betekenen: boodschap nummer één! En jawel, hij ging mooi zitten en deed wat hij moest doen. Geen probleem, dacht ik, want daarvoor had ik die absorberende pads gekocht en in zijn mandje gelegd. Maar dat werkte niet zoals ik had gehoopt, want toen probeerde meneerke natuurlijk alles te bedekken, zoals hij dat met zijn zand doet. Hij begon te krabben aan de pad en op drie seconden lag heel zijn mandje overhoop. Bovendien was er wat vocht naast de pad beland …

O, wat een perfecte timing … We konden niet anders dan eerst onze pasta eten, maar die was in een recordtempo op. Alleen zaten we toen met het probleem dat we Mika uit zijn mandje moesten halen als we dat wilden schoonmaken. We beloofden aan de stewards dat het maar vijf minuten zou duren en na een paar smeekbedes lieten ze het toch toe. En we hielden onze belofte: vijf minuten later was de pad vervangen en zat Mika weer in zijn mandje.

Stressmoment overleefd!

 

De laatste loodjes

De rest van de reis verliep eigenlijk vlot. Enkel op het einde hebben we nog een toiletmomentje gehad en dat hebben we opgelost eens we geland waren. Zelfs de controle in de luchthaven hield eigenlijk niets in. De douanemedewerker keek eventjes zijn paspoort na en dat was het dan. Geen controle, geen lastige vragen … nada.*

Het enige wat ons toen nog restte, was in het appartement geraken. Onze taxi stond klaar (ja, we hadden alles goed georganiseerd) en ik wou dat ik kon zeggen dat het een rustige rit was. Mika heeft zich van begin tot einde laten horen, maar dat lag volgens mij vooral aan de rijstijl van de chauffeur.

 

De ster van het verhaal

Mika - Jet laggedEn ondertussen zitten we dus drie weken hier. Ik denk dat Mika het ondertussen wel gewoon is, want hij heeft zijn eigen plekjes al opgeëist, hij eet goed, drinkt normaal … en heeft al aan de plant geknabbeld. Volgens mij een teken dat het wel goed gaat.

En voor mij is hij dus de ster van ons avontuur. Een oude kat, samen met ons verhuisd van Lier naar Genève en nu naar New York, zonder een moment te beseffen wat er gaande was. Onze fantastische kat, die ons dat allemaal niet kwalijk neemt en zich elke keer wonderwel aanpast. Wat een held!

 

Mika - The fluffy feline

 

* Voor de volledigheid: wij zijn geland in Newark, New Jersey, niet op JFK.