Het kleinste eiland van New York

 

De eerste keer dat Hubbie en ik naar Roosevelt Island geweest zijn, hebben we een foto getrokken van een klein eilandje iets verder in de rivier:

U Thant Island

We vroegen ons toen al af wat dit zou kunnen zijn en ondertussen heb ik het antwoord gevonden: het is het kleinste eiland van New York.

Het stukje grond heet officieel Belmont Island, maar het staat beter bekend als U Thant Island. En het is speciaal om twee redenen:

  1. Niemand mag op het eiland komen.
  2. Het is niet natuurlijk ontstaan.

In 1892 liet William Steinway (die van de bekende piano’s) tunnels graven onder de East River, zodat zijn bedrijf in Queens met Manhattan verbonden zou zijn. Om dit te doen moest er een schacht gegraven worden en dat zorgde voor een ophoping van grond. En daardoor zie je nu dus dat eilandje in de rivier.

Maar dat is nog niet alles …

Het eiland werd een beetje vergeten, want met minder dan 2000 m2 in het midden van een rivier kan je nu eenmaal niet zo veel doen. Tot er in 1977 een groep VN-werknemers het eilandje ging leasen van de stad. Dat groepje was grote fan van de spirituele goeroe Sri Chinmoy en noemde zichzelf Peace Meditation. Ze plantten wat struikjes en gaven het eiland een nieuwe naam: U Thant Island, naar de derde Secretaris-Generaal van de VN.

Zij waren lange tijd de enige die op het eiland mochten, maar door de strenge veiligheidsmaatregelen van de VN, gebeurt dat eigenlijk ook niet meer.

Maar wacht, er is nog meer …

In 2004 was er een lokale kunstenaar (Duke Riley) die op een dag, ’s morgens vroeg toen het nog donker was, in een roeibootje naar het eilandje voer. Boven op de navigatietoren plantte hij een vlag met twee sidderalen en verklaarde het eiland onafhankelijk. Dat duurde natuurlijk niet lang, want de kustwacht wat toen al onderweg om Riley van het eiland te halen. Ze hadden alleen niet gezien dat hij die vlag daar had neergeplant, dus die heeft nog een paar dagen kunnen wapperen.

Tegenwoordig is U Thant Island een beschermd natuurgebied voor vogels. En de tunnels eronder worden nog steeds gebruikt door de metrolijn 7.

 

 

Bronnen:

Secret New York. An unusual guide. 2014. Jonglez.

Wikipedia

The New York Times

Laat die complimentjes maar komen!

Weet je wat ze hier in New York goed kunnen? Complimentjes geven. Ik heb in die paar maanden dat we hier wonen al meer complimentjes gehad van wildvreemden dan in al die jaren in België en Genève. En dat voelt goed!

Het begon al toen we hier de allereerste dag aankwamen. We waren net geland en Hubbie en ik waren aan het proberen om grip te krijgen op al onze valiezen, rugzakken en onze Mika. Ineens kwam er iemand door de deur gewandeld, liep lans ons voorbij en riep: “Nice coat!” Luid en duidelijk. Ik was een beetje verbaasd, want het was nieuw voor mij om een compliment krijgen van iemand die ik helemaal niet kende. Gelukkig kon ik nog net op tijd ‘Thank you’ terugroepen.

Sinds de lente zijn intrede heeft gedaan, loop ik rond met de meest fantastische schoenen:

Cat shoes

En dat vind ik blijkbaar niet alleen, want ik kan ondertussen al niet meer tellen hoeveel mensen me daarover een complimentje gegeven hebben. En allemaal mensen die ik niet ken!

Vorige week ook nog, toen Hubbie en ik op een barbecue probeerden om ons bord leeg te eten zonder al te veel ketchup te morsen. Ik was niet zo elegant mijn hamburger aan het eten, toen er iemand naar me toe kwam en zei: “Ik moest gewoon even komen zeggen hoe geweldig ik jouw schoenen vind.” Ik glimlachte van oor tot oor en zei enthousiast: “Dank je wel!” En dat was het. Maar mijn avond kon niet meer stuk!

Kan je je dat in België voorstellen? Of in Genève? Ik heb het daar nog nooit meegemaakt, denk ik. En eigenlijk is dat jammer, want het maakt je dag gewoon onmiddellijk goed.

Dus vanaf nu ga ik proberen om hetzelfde te doen. Als ik iemand zie met een mooi jurkje, geweldige schoenen, een fenomenaal kapsel of iets anders, dan geef ik een complimentje. En dan hoop ik dat die persoon ook nog uren daarna met een grote glimlach door het leven gaat.

Mijn schattigste cinema-ervaring ooit

– – –

Spoiler alert

In dit bericht beschrijf ik twee scènes uit de Pixar-film Inside Out. Als je de film nog wilt zien, kun je dit bericht dus beter niet lezen.

– – –

Pixar Inside Out

Vrijdag had Hubbie een dagje verlof. En omdat we al langer naar de film Inside Out wilden gaan kijken, leek dit ons de ideale gelegenheid. We hadden bovendien ontdekt dat er een cinema in de buurt was waar de tickets voor een ochtendvoorstelling goedkoper waren. Deal!

We waren nochtans niet helemaal op ons gemak. Ik bedoel, een volledige film lang in een zaal vol met kinderen doorbrengen? Was dat wel een goed idee? Maar dat bleek heel goed mee te vallen! Meer zelfs, het zorgde voor twee superschattige momenten …

 

O nee!

Het eerste was bij de scène waar Plezier en Bing Bong in de Memory Dump beland zijn. Wanneer Bing Bong zichzelf opoffert en daarna stilletjes uit het geheugen van Riley verdwijnt, hoorde je doorheen de zaal het schattigste stemmetje dat je je kunt inbeelden:

O nee, Bing Bong!

Je hoorde gewoon pure emotie in dat stemmetje. Het was zo vertederend, dat ik eigenlijk een beetje moest lachen (en ik niet alleen). En dat was niet zo erg, want daardoor kon ik mezelf tegenhouden om in tranen uit te barsten …

 

Echt waar!

Het tweede vertederende moment kwam wat later, nadat Plezier begreep dat Riley ook Verdriet nodig had in haar leven. Plezier zegt dan: “Ze heeft je nodig, Verdriet!” Waarop een kindje in de zaal antwoordde:

Ja, da ’s waar!

En weer werd een emotioneel moment daardoor wat gebroken. Maar het werd natuurlijk wel twee keer zo schattig :-)

 

Aanrader

Maar zelfs zonder de twee schattige kindjes, vind ik het een geweldige film. Het concept was mooi uitgebeeld, er zaten grappige dialogen in, emotionele momenten, spannende scènes … Mijn oordeel: een aanrader!

 

Hier nog eventjes de trailer en een van mijn favoriete scènes uit de film (in het Engels):

 

Stop met die plastic zakjes!

plastic-bagWat is dat toch met plastic zakjes hier? Het lijkt wel een obsessie. Overal waar je gaat, in elke winkel, krijg je een plastic zakje. En als je iets koopt wat ‘zwaarder’ is (zoals een blikje of een fles), dan krijg je er zelfs twee! Want eentje kan dat extra gewicht blijkbaar niet aan … Het zit hier zo diep ingebakken, dat sommigen het zelfs vreemd vinden als ik zeg dat ik geen zakje wil.

 

Vreemde blikken

In mijn handtas zit altijd een herbruikbare zak die ik gebruik als ik ga winkelen. Het gebeurt al eens dat ik mijn boodschappen nog op de band aan het zetten ben, terwijl de kassierster mijn producten al in een plastic zakje begint te laden. Dan zeg ik vriendelijk dat ik mijn eigen tas bij me heb en dat ik alles daarin wil steken.

En soms krijg ik dan een vreemde blik. Of een verwonderde “Are you sure?” Ja, natuurlijk ben ik daar zeker van, want dat is nu eenmaal de reden dat ik die zak in mijn handtas meedraag!

 

Denk aan het milieu

Ik snap dat niet … Wie wil er in hemelsnaam nog plastic zakjes gebruiken?

Je leest artikels over hoe slecht dat is voor dieren.

Je ziet documentairs over wat het doet met het milieu.

Je hoort cijfers die je gewoon niet kunt bevatten.

En toch is het hier de gewoonste zaak van de wereld om overal een plastic zakje te krijgen. Zoveel je maar wilt. Gratis en voor niets.

In Europa – en de rest van de wereld – is het probleem ook niet helemaal van de baan, dat weet ik wel. Maar in België moest ik (terecht) wel al betalen voor plastic zakjes (en dat is bijna vier jaar geleden). En ik zag veel mensen met herbruikbare zakken. Hier in New York ben ik zo nog niemand tegengekomen. Het is volgens mij dus echt wel een verschil in state of mind.

 

Ze begrijpt het niet …

reusablebagNog een voorbeeld hiervan in de praktijk? Met plezier!

Ik stond laatst aan de kassa en was mijn boodschappen zelf in een grote herbruikbare zak aan het tasten. Er waren nog een aantal items over die ik moest inpakken op het moment dat ik wilde betalen. De kassierster nam op dat moment die paar producten en begon ze in een plastic zakje te steken!

Uhm, huh? Ik heb net mijn eigen tas gebruikt om al mijn spullen in te steken en die was nog niet vol (want zoveel had ik niet gekocht). Welk deel van dit scenario zegt dat ik een plastic zakje wil? Waarom is het zo moeilijk om te begrijpen dat ik dat niet wil en dat dát net de reden is dat ik mijn eigen herbruikbare zak bij me heb?

Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ze die paar spullen nog mee in mijn zak mocht steken, wat me uiteraard weer een vreemde blik opleverde.

 

Halfslachtige oplossingen

Ik hoop echt dat deze mentaliteit vlug verandert. Maar dat is moeilijk. Want in New York zijn er blijkbaar al een paar halfslachtige pogingen geweest om er iets aan te doen, maar zonder succes:

In 2008, Mayor Michael R. Bloomberg tried unsuccessfully to pass a bag tax of 6 cents. More recently, New York State has preferred to attack the problem with soft diplomacy. Since 2009, large stores throughout the state providing plastic bags have been required to take them back for recycling. But there is not much enforcement, Mr. Gonen said, and the program “hasn’t put a dent” in the numbers.

 

Nee, New York, zo word ik echt geen fan …

Op zoek naar het perfecte brood

Nadat we pas verhuisd waren naar Genève misten we een aantal dingen uit België. Op het vlak van eten en drinken waren dat zelfs dingen die we eigenlijk nog eens niet zoveel gebruikten in België zelf: siroop, hagelslag, ice tea (ok, toegegeven, dat dronken we wel veel), salades voor op de boterham (kip curry en zo) …

Gelukkig betert dat na een tijd. Je geraakt de lokale producten gewoon, vindt alternatieven en leert andere smaken appreciëren. Zo ging dat ook toen we naar New York kwamen.

Maar er is één ding dat ik nog altijd mis. Eén ding dat ik nog altijd nergens gevonden heb. Heerlijk brood. Want het perfecte brood is voor mij blijkbaar Belgisch: zacht vanbinnen, een heerlijke korst (niet te zacht, niet te hard), de juiste maat en allerlei lekkere volkorensmaken.

Heerlijk perfect brood: een krokante korst met een zachte binnenkant. Nom nom nom ...

Heerlijk perfect brood: een krokante korst met een zachte binnenkant. Nom nom nom …

 

Verschillende broodculturen

In Genève waren de broden vooral klein. Daar had je ook veel donkere broden en werden ze vers gebakken, maar dus allemaal in een vreemd formaat. En dikwijls niet gesneden, want snijmachines zijn daar precies niet ingeburgerd.

Hier in New York vind ik echt niets dat volledig naar mijn goesting is. Hier kan ik kiezen tussen sponsbrood (superzacht) of meer ‘traditioneel’ brood, maar dan is de korst niet lekker en heeft de binnenkant een vreemde textuur. En alles is bijna voorverpakt.

 

Moeilijke zoektocht

Ik heb al verschillende merken geprobeerd en ben in verschillende supermarkten gaan zoeken. Maar ik heb nog altijd niet gevonden wat ik zocht.

Toen ik merkte dat de Pain Quotidien hier enorm populair is, dacht ik dat dat de oplossing was. “Yes! Eindelijk Belgisch brood!” Maar nee, ook dat was eigenlijk niet hetzelfde als wat ik zo graag eet.

Het juiste brood vinden is me hier dus nog niet gelukt. Mijn zoektocht gaat verder …

Een (niet zo) verborgen pareltje in NY

Zal ik hier ineens maar iets bekennen?

Eigenlijk zijn Hubbie en ik helemaal geen avontuurlijke mensen. En bovendien een beetje lui. Nee, wacht … Ik spreek enkel voor mezelf, dus niet oordelen over Hubbie. :-)

Maar we zijn het er wel allebei over eens dat het gewoon zonde zou zijn om in New York te wonen en níét buiten te komen om dingen te ontdekken. Dus heb ik me voorgenomen om elk weekend iets te plannen en een nieuw deeltje van de stad te ontdekken.

En eigenlijk ben ik wel trots dat ik kan zeggen dat dat tot nu toe heel goed lukt.

 

Wat een uitzicht!

En zo kwam het dat we twee weekends geleden in Long Island City naar een openluchtcinema zijn gegaan.

We waren uitgenodigd door een collega van Hubbie die ons wist te vertellen dat ‘Frozen’ op het programma stond. Verkocht! Dus wij gingen die zaterdag met een dekentje, wat chips en drinken over het water naar LIC.

En we waren meteen verkocht! Open ruimtes, frisse lucht, groen … en een uitzicht om uren naar te kijken!

Long Island City | View on Manhattan

 

Shhh, niet verder vertellen

Eerlijk gezegd wil ik dit deel van New York geheim houden, zodat het niet binnen de kortste keren overspoeld wordt door toeristen. Gelukkig heeft mijn blog maar een beperkt aantal lezers, dus de kans is klein dat ik de oorzaak ga zijn van een massamigratie. :-)

Maar goed, geniet gewoon even mee van het uitzicht …

LIC | View Manhattan

Long Island City | View Manhattan

Long Island City | Open air cinema

 

Een pareltje in New York …

Hoera, ons brandalarm werkt!

Pizza_ovenIk moet eerlijk toegeven dat we hier redelijk veel bestellen om te eten. Het is gewoon zo gemakkelijk, zeker als koken niet echt je favoriete bezigheid is … En soms schuiven we ook een diepvriespizza in de oven. Culinair misschien geen Michelin-ster waard, maar af en toe komt comfort nu eenmaal boven kwaliteit.

En zo ging het ook een paar weken geleden. Vrijdagavond, drukke week achter de rug, geen zin om te koken. Ik zette de oven op en wachtte tot die de juiste temperatuur bereikt had.

Maar voordat het zover was, werden we ineens verrast door een oorverdovende sirene: ons rookalarm.

Stress! Want het was zo luid, dat we dachten dat de bewoners van de 20e verdieping elk moment zouden gaan evacueren.

oh-noes-everybody-panicBovendien hing dat ding zo hoog tegen de muur, dat ik er niet aan kon. En tegen de tijd dat we een stoel genomen hadden en Hubbie een knopje had gevonden waarmee hij het ding tot stilte kon brengen, zat ik in paniekmodus.

Eens gekalmeerd zette ik de pizza’s in de oven. Ondertussen met de ramen open, zodat de rook kon verdwijnen. Maar die oplossing was blijkbaar niet voldoende, want vijf minuten later kregen we dezelfde serenade te horen!

Gelukkig wisten we toen waar het aan-uitknopje zat, zodat het maar een paar seconden duurde. Maar een derde keer leek me toch te veel van het goeie, dus toen heb ik de oven maar uitgezet en hebben we de pizza’s zo opgegeten (ze waren gelukkig zo goed als klaar, dus een voedselvergiftiging zat er niet in).

Maar ja, goed nieuws dus: ons rookalarm werkt! :-)