Onze held: Mika, de ontdekkingsreiziger

Met onze kat het vliegtuig op en naar New York reizen. Dat was voor ons eigenlijk nog het grootste avontuur. Want wij wisten wat er ging gebeuren, maar aan Mika konden we dat natuurlijk niet uitleggen.

We zaten dus met veel vragen: zou hij veel miauwen? Zouden andere passagiers zich daaraan storen? Wat als hij naar het toilet moest? Wat als hij zou ontsnappen? …

 

Help mij, internet!

De eerste stap in deze voorbereiding was uiteraard het internet. Ik las artikels, blogs, forums, noem maar op. Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat iedereen een andere ervaring heeft en dat er geen universeel stappenplan bestaat.

Naar de dierenwinkelDan maar naar de dierenwinkel. Mijn buit van die dag: een reismandje, een speciaal eetbakje, een opvouwbaar drinkbakje en absorberende pads voor huisdieren. Ik zette alles in het appartement, zodat Mika eraan gewoon kon geraken. En dat werkte. Ik vroeg me af of het misschien toch allemaal gemakkelijker zou gaan dan ik vreesde …

 

Van klaagconcert tot stilte

Voordat de taxi ons op ‘de grote dag’ kwam oppikken, hadden we Mika al een leibandje omgedaan en hem in het reismandje gezet. Daar was hij niet gelukkig mee en zijn klaagconcert deed me een beetje wanhopen. Zou hij dit de hele reis volhouden?

In de taxi werd hij niet rustiger en ook in de luchthaven bleef hij jammeren. Tot we aan de security kwamen. Daar namen we hem uit zijn mandje (vandaar het leibandje, want stel je voor dat hij dan uit je armen springt!) en stopte hij met miauwen. Eens door de controle ging hij terug het mandje in … en begon hij opnieuw. Dat was duidelijk niet zijn favoriete plekje.

Mika op de luchthavenWe zetten onze weg verder en gingen rechtstreeks naar de gate (paspoortcontrole, inclusief die van Mika, ging zonder problemen). Daar haalden we hem opnieuw uit zijn mandje. En dat maakte hem kalmer. Hij heeft vanaf dat moment eigenlijk rustig op een tafeltje naast ons gezeten, terwijl hij alles en iedereen observeerde.

 

Een vliegtuig vol kattenliefhebbers

En succes dat hij had! Heel wat voorbijgangers stopten om vragen te stellen of een praatje te maken en de ooo’s en aaa’s waren overal te horen. Want een kat aan een leiband was natuurlijk geen alledaags tafereel. Maar op een gegeven moment moesten we boarden en je raadt natuurlijk al wat er gebeurde toen we Mika weer in zijn mandje stopten … Juist ja … Ondertussen maakte ik me geen zorgen meer over de andere passagiers, want de meesten vonden ons pluizenbolleke fantastisch.

Eens het vliegtuig opgestegen was, plaatsten we het reismandje op de stoel tussen ons. Dat leek te helpen, want zo kon Mika ons in het oog houden (en wij hem :-) ). Jammer genoeg mochten we hem niet uit het mandje halen …

En over het lawaai hadden we ons eigenlijk ook geen zorgen hoeven te maken, want Mika kwam echt niet boven het lawaai van het vliegtuig zelf uit. Bovendien zat er weinig volk op het vliegtuig, dus we zaten bijna alleen achteraan.

Het was dus eindelijk tijd om wat te ontspannen.

 

De niet-zo-absorberende pads

Met wat muziek en een filmpje ging de tijd redelijk goed vooruit. Mika had ondertussen wat geslapen, dus het stressniveau (van hem én van ons) was al heel wat gezakt. We namen dus met plezier onze maaltijd aan en net toen ik mijn mes en vork uit de plastic verpakking gepeuterd had, zag ik Mika krabben en wat ronddraaien in zijn mandje.

Dat kon maar één ding betekenen: boodschap nummer één! En jawel, hij ging mooi zitten en deed wat hij moest doen. Geen probleem, dacht ik, want daarvoor had ik die absorberende pads gekocht en in zijn mandje gelegd. Maar dat werkte niet zoals ik had gehoopt, want toen probeerde meneerke natuurlijk alles te bedekken, zoals hij dat met zijn zand doet. Hij begon te krabben aan de pad en op drie seconden lag heel zijn mandje overhoop. Bovendien was er wat vocht naast de pad beland …

O, wat een perfecte timing … We konden niet anders dan eerst onze pasta eten, maar die was in een recordtempo op. Alleen zaten we toen met het probleem dat we Mika uit zijn mandje moesten halen als we dat wilden schoonmaken. We beloofden aan de stewards dat het maar vijf minuten zou duren en na een paar smeekbedes lieten ze het toch toe. En we hielden onze belofte: vijf minuten later was de pad vervangen en zat Mika weer in zijn mandje.

Stressmoment overleefd!

 

De laatste loodjes

De rest van de reis verliep eigenlijk vlot. Enkel op het einde hebben we nog een toiletmomentje gehad en dat hebben we opgelost eens we geland waren. Zelfs de controle in de luchthaven hield eigenlijk niets in. De douanemedewerker keek eventjes zijn paspoort na en dat was het dan. Geen controle, geen lastige vragen … nada.*

Het enige wat ons toen nog restte, was in het appartement geraken. Onze taxi stond klaar (ja, we hadden alles goed georganiseerd) en ik wou dat ik kon zeggen dat het een rustige rit was. Mika heeft zich van begin tot einde laten horen, maar dat lag volgens mij vooral aan de rijstijl van de chauffeur.

 

De ster van het verhaal

Mika - Jet laggedEn ondertussen zitten we dus drie weken hier. Ik denk dat Mika het ondertussen wel gewoon is, want hij heeft zijn eigen plekjes al opgeëist, hij eet goed, drinkt normaal … en heeft al aan de plant geknabbeld. Volgens mij een teken dat het wel goed gaat.

En voor mij is hij dus de ster van ons avontuur. Een oude kat, samen met ons verhuisd van Lier naar Genève en nu naar New York, zonder een moment te beseffen wat er gaande was. Onze fantastische kat, die ons dat allemaal niet kwalijk neemt en zich elke keer wonderwel aanpast. Wat een held!

 

Mika - The fluffy feline

 

* Voor de volledigheid: wij zijn geland in Newark, New Jersey, niet op JFK.

De jetlag voorbij

In de twee nachten voor we vertrokken, hadden we in totaal ongeveer 8 uur geslapen. Je kan je dus wel voorstellen dat we nogal moe waren toen we die zondagochtend naar de luchthaven gingen.

jetlagOm 9.15 u. is het vliegtuig vertrokken en – hoera! – 9 uur later hadden we onze bestemming bereikt. Alleen was het hier toen middag …

Tegen de tijd dat we in het appartement aankwamen en we het belangrijkste uitgepakt hadden, was het 16 u. … en waren wij doodmoe.

Tegen alle adviezen in zijn we toen onder de wol gekropen. Maar het was nodig, want we hebben tot 6 u. ’s morgens geslapen. Een schoonheidsslaapje van meer dan 12 uur, dat is de moeite, niet?

Ik dacht dat de jetlag daarmee voorbij zou zijn, maar ik had het mis. Niet dat we helemaal ontregeld waren, maar de volgende dagen waren we om 21 u. al moe en lagen we vroeg in ons bed. Met het aangename gevolg dat we elke morgen om 6 u. fris en monter aan de ontbijttafel zaten.

Het duurde telkens wat langer eer we moe werden en gisteren hadden we om 7.00 u. toch wat moeite om op te staan.

Toen wisten we dat de jetlag voorbij was …

Wie krijgt een fooi? (Spoiler alert: bijna iedereen)

De vraag die ik tegenwoordig het meeste stel aan Google is:

Geef ik een fooi aan [vul hier een beroep in]?

De chauffeur van FedEx? De barman? De kassierster? De taxichauffeur? De kapper? De schoonheidsspecialiste?

Het korte antwoord: je geeft hier bijna iedereen een fooi!

Toen we nog in Genève zaten, las ik regelmatig artikels en blogs om me voor te bereiden op de ‘cultuurshock’. En fooien geven werd bijna altijd vermeld: als Europeaan zal je erg aan de tipping culture moeten wennen. Onze vrienden hadden ons ook al gewaarschuwd.

En ze hadden gelijk …

tip jarHet is echt een groot cultuurverschil. En eigenlijk vind ik het iets vervelends, want ik weet nooit goed wat ik moet doen. Dus zoek ik antwoorden op het internet. Jammer genoeg verschillen de meningen daar nogal eens, wat het niet altijd gemakkelijker maakt.

Hier enkele richtlijnen die ik tot nu toe gevonden heb:

 

  • In het kapsalon krijgt de kapster én de persoon die je haren wast iets extra.
  • Taxichauffeurs geef je ook wat.
  • De barman krijgt iets voor elk drankje dat hij uitschenkt.
  • De chauffeurs van FedEx krijgen niets, tenzij ze een uitzonderlijke service geven.
  • De chauffeur van de online winkel waar ik laatst mijn boodschappen besteld heb? Die heeft vijf dozen via de trap naar boven gebracht, dus die kreeg ook wat …

Ik vind dit echt vreemd. Waarom krijgt de barman iets wanneer hij mijn drinken uitschenkt? Is dat niet de definitie van zijn job? En waarom krijgt de persoon die mijn haren wast bij de kapper iets extra? Is dat dan niet inbegrepen in de prijs?

Geef mij dan toch maar de Europese manier: iedereen een degelijk loon en klanten kiezen zelf of ze een fooi geven voor een uitzonderlijke service.

Maar goed, het is hier nu eenmaal de gewoonte, dus ik pas me aan en zorg dat ik altijd kleine briefjes bij me heb. (Ik wil hier niet bekendstaan als de onnozele, ongemanierde Europeaan.) Het zal alleen nog een tijdje duren eer ik zonder twijfels weet hoeveel ik aan wie moet geven …

De laatste dagen in Genève

We zijn er! Meer zelfs: we zitten al bijna een week in New York … Alles is gelukkig vlot verlopen (daarover meer in een volgende post), maar ik wil je ook nog even laten weten hoe we onze laatste dagen in Genève doorgebracht hebben.

 

Paniekaanval

Eigenlijk waren de laatste twee weken nogal stresserend. Een overzicht:

  • De contactpersoon van onze régie (het bedrijf dat zich met de verhuur van het appartement bezighoudt) liet tot vijf dagen voor vertrek niets van zich horen, dus we wisten niets over een mogelijke volgende huurder.
  • De sociale verzekering deed moeilijk om mijn werkdossier af te sluiten en ik moest een administratieve vicieuze cirkel doorlopen om alle papieren in orde te krijgen. (En eigenlijk weet ik nog steeds niet of alles wel in orde is …)
  • De klantenservice van sommige bedrijven was bedroevend, dus ik heb mijn zen-capaciteiten wat kunnen trainen.
  • We hebben op minder dan drie jaar tijd toch weer een hele hoop rommel verzameld, waardoor inpakken meer tijd in beslag nam dan ik voorzien had.

 

Op zaterdagavond – de dag voor we vertrokken – zijn we dus nog lang bezig geweest met de laatste spullen in dozen te doen en naar de kelder te brengen. En omdat we de nacht ervoor niet veel geslapen hadden (afscheidsfeestje bij vrienden, dus het was voor het goede doel), kreeg ik rond middernacht een kleine inzinking …

Ik zie het niet meer zitteeen! We moeten nog zoveel doen, we gaan nooit gedaan krijgen! Waarom dachten we ook weer dat dit een goed idee was?

(Vermoeidheid doet wat met een mens …)

 

Au revoir

Maar uiteraard is alles gelukt (hadden we een andere keuze?) en het was ook niet allemaal kommer en kwel. Want zoals vermeld, zijn we vrijdag nog gaan eten en ook zaterdag hebben we tijd kunnen doorbrengen met enkele goede vrienden. Maar ik ben er zeker van dat het geen afscheid was, wel een ‘tot ziens’.

 

Conclusie van ons Genève-verhaal? We hebben fantastische nieuwe vrienden gemaakt, een tweede keer verhuizen is moeilijker dan ik verwacht had en de stad is administratief níét zo goed geregeld als iedereen denkt. Maar alleen het eerste is belangrijk …

Kom je op bezoek?

Wel … na 2,5 jaar valt er gewoon niet meer zo veel spannends te beleven in Genève.

Door de dag werken we allebei, ‘s avonds kijken we een filmpje of een serie en in het weekend doen we vooral wat huishoudelijke dingen (zoals naar de winkel gaan en poetsen). Ok, af en toe spreken we wel eens iets af met vrienden, maar vermits ik hen toch anoniem hou op deze blog, valt daar ook niet heel veel te vertellen.

Daarom schrijf ik dus bijna niets meer op deze blog.

Ik weet dat het niet echt goeie excuses zijn, maar ja …

Tot nu dus. Want nu is er groot nieuws. We hebben namelijk vorige week te horen gekregen dat we ons internationaal avontuur mogen verderzetten … in New York!

Yep, Hubbie en ik wonen binnenkort in the big apple. En binnenkort bedoel ik echt letterlijk: we vertrekken half of eind januari.

Dat wil zeggen nog twee maanden tijd om een tijdelijk appartement te zoeken in NY, iemand te zoeken om ons appartement hier over te nemen, vliegtickets te boeken, Mika te prepareren voor de grote reis en waarschijnlijk nog een hoop andere dingen te doen waar ik nu niet aan denk.

Het wordt zonder twijfel een avontuur. Ik ben er nog nooit geweest en Hubbie heeft er ooit drie dagen doorgebracht. We kennen de stad dus allebei niet, maar we kijken er wel naar uit.

En we gaan dus van dit ondertussen vertrouwde beeld:

Vaarwel Genève ...

Vaarwel Genève …

naar deze onbekende ervaring:

... welkom New York!

… welkom New York!

Maar goed, als de situatie iets wegheeft van de periode vlak voor we naar Genève vertrokken, dan gaan jullie nog een paar posts te lezen krijgen, want toen hebben we in de laatste twee maanden meer ontdekt dan in de jaren ervoor samen :-)

En binnen een paar maanden hou ik jullie dan op de hoogte van onze nieuwe avonturen in de VS. Hou deze blog dus zeker nog even in je favorieten ;-)

Eerste picknick van het jaar

De weersvoorspelling voor het voorbije weekend waren gunstig: zachte temperaturen en geen regen. Wat doen de mensen dan? Barbecueën natuurlijk!

En dat was hier niet anders … Zondag hebben we dus onze eerste picknick/barbecue van het jaar gehad.

Het evenement stond aangekondigd op een forum voor expats in Genève, dus iedereen die zin had, kon deelnemen. We wisten dat er enkele van onze vrienden aanwezig zouden zijn en beslisten daarom om ook mee te gaan feesten.

Picknickmand? Check. Hoedje? Check. Zonnecrème? Uhm … Verdorie, dan maar een golfje aandoen als zonnebescherming.

IMG_0130

Klein groepje in het begin … Niet lang daarna waren we verdrievoudigd.

We waren een van de eersten die aankwamen, maar het duurde niet lang voordat ons grasperkje gevuld was. De meeste mensen kende ik niet, maar dat is natuurlijk een van de redenen om aan zulke feestjes mee te doen: je kennissenkring wat uitbreiden. En dat heb ik dan ook gedaan. (Hubbie ook natuurlijk , maar dat zal niemand verwonderen …)

IMG_0136

Woehoe!

 

 

We hadden twee barbecues: een wegwerpmodel en een herbruikbaar model. Er was veel eten, dus het leek een goed idee om ze allebei te gebruiken. En hoewel het mooi weer was die dag, stond er ook veel wind. De grillverantwoordelijke moest dus even zoeken naar de juiste plek om de barbecues aan te steken, maar het lukte uiteindelijk en het bakken kon beginnen.

Iedereen had ook nog andere dingen meegebracht om te delen (mijn aardappelsalade werd gesmaakt) en zoals dat meestal het geval is bij feestjes, was er heel wat eten over. We hebben gelukkig bijna niets moeten weggooien, waardoor sommigen niet lang moesten nadenken over hun avondeten …

Lake Geneva

Iemand op zoek naar verfrissing?

Tussendoor konden mensen ook zwemmen, want we zaten aan het meer en verfrissing moet je dan niet ver gaan zoeken. Toch hebben maar drie personen zich aan het koude water gewaagd. Ik was niet een van de drie, maar had een goede reden: ik had mijn zwempak niet bij …

Rond 19 u. verhuisde het feestje naar een pub in het centrum, maar daar zijn Hubbie en ik niet meer mee naartoe geweest. Het leek ons veiliger om naar huis te gaan en op tijd te gaan slapen, vermits de wekker de volgende dag om 6.30 u. zou aflopen …

Maar we hebben lekker gegeten, sympathieke mensen ontmoet en vitamientjes opgeslagen door het goede weer. Dat noem ik een goede zondag …

Skipret

Het is eindelijk zover … We hebben een skiër in het gezin. En nee, het is niet Mika.

2014 02 xx - Foto Mika ski

En als Hubbie gaat skiën, heb ik dus tijd om onze Mika te photoshoppen …

Het is een vraag die we al dikwijls gekregen hebben: “En … al gaan skiën nu dat jullie in Genève wonen?” Het antwoord was altijd negatief. Bij mij nog steeds, maar Hubbie is gezwicht onder de sociale druk :-)

De eerste keer dat hij op pad ging, had ik de hele dag klamme handjes. Het was een beetje bang afwachten of ik een berichtje zou krijgen om te zeggen dat ik naar het ziekenhuis moest gaan. Gelukkig kwam dat sms’je nooit. De ergste diagnose die tot nu toe gesteld werd, is een gekneusde rib.

Vandaag is hij voor de vierde keer weg en mijn zenuwachtigheid steekt nog maar af en toe de kop op. We overleven het dus wel …

2014 02 23 - Foto Serge skiën