Metten Internationaal

op ontdekking in Genève

Kom je op bezoek?

Wel … na 2,5 jaar valt er gewoon niet meer zo veel spannends te beleven in Genève.

Door de dag werken we allebei, ‘s avonds kijken we een filmpje of een serie en in het weekend doen we vooral wat huishoudelijke dingen (zoals naar de winkel gaan en poetsen). Ok, af en toe spreken we wel eens iets af met vrienden, maar vermits ik hen toch anoniem hou op deze blog, valt daar ook niet heel veel te vertellen.

Daarom schrijf ik dus bijna niets meer op deze blog.

Ik weet dat het niet echt goeie excuses zijn, maar ja …

Tot nu dus. Want nu is er groot nieuws. We hebben namelijk vorige week te horen gekregen dat we ons internationaal avontuur mogen verderzetten … in New York!

Yep, Hubbie en ik wonen binnenkort in the big apple. En binnenkort bedoel ik echt letterlijk: we vertrekken half of eind januari.

Dat wil zeggen nog twee maanden tijd om een tijdelijk appartement te zoeken in NY, iemand te zoeken om ons appartement hier over te nemen, vliegtickets te boeken, Mika te prepareren voor de grote reis en waarschijnlijk nog een hoop andere dingen te doen waar ik nu niet aan denk.

Het wordt zonder twijfel een avontuur. Ik ben er nog nooit geweest en Hubbie heeft er ooit drie dagen doorgebracht. We kennen de stad dus allebei niet, maar we kijken er wel naar uit.

En we gaan dus van dit ondertussen vertrouwde beeld:

Vaarwel Genève ...

Vaarwel Genève …

naar deze onbekende ervaring:

... welkom New York!

… welkom New York!

Maar goed, als de situatie iets wegheeft van de periode vlak voor we naar Genève vertrokken, dan gaan jullie nog een paar posts te lezen krijgen, want toen hebben we in de laatste twee maanden meer ontdekt dan in de jaren ervoor samen :-)

En binnen een paar maanden hou ik jullie dan op de hoogte van onze nieuwe avonturen in de VS. Hou deze blog dus zeker nog even in je favorieten ;-)

Eerste picknick van het jaar

De weersvoorspelling voor het voorbije weekend waren gunstig: zachte temperaturen en geen regen. Wat doen de mensen dan? Barbecueën natuurlijk!

En dat was hier niet anders … Zondag hebben we dus onze eerste picknick/barbecue van het jaar gehad.

Het evenement stond aangekondigd op een forum voor expats in Genève, dus iedereen die zin had, kon deelnemen. We wisten dat er enkele van onze vrienden aanwezig zouden zijn en beslisten daarom om ook mee te gaan feesten.

Picknickmand? Check. Hoedje? Check. Zonnecrème? Uhm … Verdorie, dan maar een golfje aandoen als zonnebescherming.

IMG_0130

Klein groepje in het begin … Niet lang daarna waren we verdrievoudigd.

We waren een van de eersten die aankwamen, maar het duurde niet lang voordat ons grasperkje gevuld was. De meeste mensen kende ik niet, maar dat is natuurlijk een van de redenen om aan zulke feestjes mee te doen: je kennissenkring wat uitbreiden. En dat heb ik dan ook gedaan. (Hubbie ook natuurlijk , maar dat zal niemand verwonderen …)

IMG_0136

Woehoe!

 

 

We hadden twee barbecues: een wegwerpmodel en een herbruikbaar model. Er was veel eten, dus het leek een goed idee om ze allebei te gebruiken. En hoewel het mooi weer was die dag, stond er ook veel wind. De grillverantwoordelijke moest dus even zoeken naar de juiste plek om de barbecues aan te steken, maar het lukte uiteindelijk en het bakken kon beginnen.

Iedereen had ook nog andere dingen meegebracht om te delen (mijn aardappelsalade werd gesmaakt) en zoals dat meestal het geval is bij feestjes, was er heel wat eten over. We hebben gelukkig bijna niets moeten weggooien, waardoor sommigen niet lang moesten nadenken over hun avondeten …

Lake Geneva

Iemand op zoek naar verfrissing?

Tussendoor konden mensen ook zwemmen, want we zaten aan het meer en verfrissing moet je dan niet ver gaan zoeken. Toch hebben maar drie personen zich aan het koude water gewaagd. Ik was niet een van de drie, maar had een goede reden: ik had mijn zwempak niet bij …

Rond 19 u. verhuisde het feestje naar een pub in het centrum, maar daar zijn Hubbie en ik niet meer mee naartoe geweest. Het leek ons veiliger om naar huis te gaan en op tijd te gaan slapen, vermits de wekker de volgende dag om 6.30 u. zou aflopen …

Maar we hebben lekker gegeten, sympathieke mensen ontmoet en vitamientjes opgeslagen door het goede weer. Dat noem ik een goede zondag …

Skipret

Het is eindelijk zover … We hebben een skiër in het gezin. En nee, het is niet Mika.

2014 02 xx - Foto Mika ski

En als Hubbie gaat skiën, heb ik dus tijd om onze Mika te photoshoppen …

Het is een vraag die we al dikwijls gekregen hebben: “En … al gaan skiën nu dat jullie in Genève wonen?” Het antwoord was altijd negatief. Bij mij nog steeds, maar Hubbie is gezwicht onder de sociale druk :-)

De eerste keer dat hij op pad ging, had ik de hele dag klamme handjes. Het was een beetje bang afwachten of ik een berichtje zou krijgen om te zeggen dat ik naar het ziekenhuis moest gaan. Gelukkig kwam dat sms’je nooit. De ergste diagnose die tot nu toe gesteld werd, is een gekneusde rib.

Vandaag is hij voor de vierde keer weg en mijn zenuwachtigheid steekt nog maar af en toe de kop op. We overleven het dus wel …

2014 02 23 - Foto Serge skiën

Zwitserland = caviaparadijs

Ginger kitten and silver-and-white Guinea pigWist je dat het in Zwitserland verboden is om slechts één cavia te houden? Je moet er minstens twee hebben. En ja, dat staat echt in de wet.

Sinds 2008 zijn de regels om bepaalde dieren te houden strenger geworden. Eén soort die daarvan profiteert is de cavia. Dat zijn namelijk sociale dieren die het liefst in groep leven. Als zo’n beestje alleen in een kooi verblijft, is het gewoonweg niet gelukkig. En de Zwitsers willen blijkbaar geen ongelukkige dieren, dus ben je als eigenaar verplicht om minimum twee cavia’s in huis te nemen.

De wet gaat zelfs nog verder. Zo staat er ook in wat de afmetingen van het hok moeten zijn, wat er in het hok aanwezig moet zijn en hoe je de beestje moet verzorgen en voeden. Je moet nog net geen opleiding volgen (in tegenstelling tot hondenbaasjes).

Eigenlijk vind ik het een goed initiatief. Het welzijn van de dieren staat voorop en dat kan je toch alleen maar toejuichen?

Alleen zit je dan je hele leven met cavia’s. Want als je er twee hebt en eentje sterft, dan moet je dus een andere kopen. En als die andere dan sterft, is het weer tijd voor een nieuwe. Zo blijf je natuurlijk bezig.

De oplossing? Een huurservice! Stel, je hebt twee cavia’s gekocht, Flip en Flop. Jammer genoeg sterft Flop na een paar jaar … Je gaat dan op zoek naar een kompaan voor Flip, want die mag volgens de wet niet alleen leven. Dus huur je Lars. Tot Flip ook naar de caviahemel gaat. Op dat moment geef je Lars gewoon terug aan de huurservice. Iedereen blij.

Als cavia zit je nog zo slecht niet in Zwitserland …

Het polonaisegevoel

Ik zal beginnen met wat persoonlijke informatie: ik haat boodschappen doen. De supermarkt is voor mij een noodzakelijk kwaad, waar ik zo weinig mogelijk tijd wil spenderen. Ik heb daarom altijd een lijstje bij waarop de producten in dezelfde volgorde staan als ik ze tegenkom wanneer ik mijn vertrouwde route doorheen de rayons afwerk.

2014 02 15 - Foto supermarktOm die last te verminderen, koop ik sinds kort mijn boodschappen online. Nog steeds met een lijstje, maar zonder de stress van slenterende twijfelaars en loslopende zenuwpeesjes. Het enige waar ik voor moet zorgen is dat ik thuis ben op het moment dat ze komen leveren en dat ik voldoende centen in mijn portefeuille heb zitten om mijn waar overhandigd te krijgen.

Maar goed, daar wil ik natuurlijk geen hele blogpost aan wijden …

Bij de vorige bestelling was er iets misgelopen, een klein foutje maar. Ik had brokjes met lam besteld om Mika in zijn culinaire behoeften te voorzien, maar kreeg in de plaats twee pakken met kipsmaak. Vermits onze salontijger misschien mogelijks allergisch is aan dat type pluimvee, kan ik met die pakken niets doen. Dus ik wilde mijn geld terug. Of die pakken wisselen.

En dus stuurde ik een e-mailtje met de vraag wat hun advies was voor mijn klein probleempje. Uiteraard heel vriendelijk, want zoiets kan gebeuren en ik vond het helemaal niet erg. En zowaar, een dag later antwoordde de klantendienst me even vriendelijk dat ik de producten gewoon kon wisselen in mijn lokale supermarkt.

Kijk eens aan, wat een service. Goed voorbereid met mijn twee kattenbrokjeszakken en de afrekening in mijn tas, ging ik naar de winkel. Ik had nog een aantal kleinigheden nodig en stond na vijf minuten aan de kassa, waar ik mijn uitleg begon en vroeg of ik dan mocht ruilen alsjeblieft.

Nee, dat mocht niet. “Daarvoor moet je contact opnemen met de dienst van de onlinewinkel zelf.” “Mais j’ai fait ça en zij zeiden dat ik het hier mocht komen ruilen.” “Nee, dat hebben ze dan toch fout gezegd, want dat mogen wij niet zomaar. U kunt het beste opnieuw contact opnemen voor een andere oplossing.”

2014 02 15 - Foto polonaiseOp dat moment overviel me een soort polonaisegevoel. Ik kwam net van het kastje, ging richting muur, toen de stem van de dj door de boxen galmde: Changeeez! Terug naar het kastje.

En nu moet ik dus opnieuw een vriendelijke mail sturen. Met de vraag of de klantendienst misschien een voorstander is van dierexperimenten. En of ik dan maar proefondervindelijk moet ontdekken hoe de allergie van mijn viervoeter zich zal manifesteren. En dat ik eigenlijk helemaal niet van de polonaise hou.

Hartverwarmende taferelen

In de geschiedenis van Genève overheerst één gebeurtenis. Hét evenement dat nog elk jaar vol overgave en met veel trots herdacht wordt: de Escalade.

Eventjes een mini-uitleg. Tijdens de nacht van 11 op 12 december 1602 vielen de Savoyard-soldaten onverwachts de stad aan. Alles ging vlot, totdat twee Geneefse schildwachten hen ontdekten. Zij sloegen alarm en niet lang erna luidden alle kerkklokken. Dat was het teken voor elke inwoner om hun steentje bij te dragen in de strijd, inclusief Mère Royaume, die een ketel vol soep over de vijandige soldaten goot. Met nog enkele andere slimme manoeuvres kon het leger van Genève de overwinning op zak steken.

En elk jaar wordt dat uitvoerig gevierd. Een paar voorbeelden van de feestelijkheden:

-       in een optocht paraderen ongeveer 800 mensen in historische klederdracht door de straten;

-       tijdens diezelfde optocht worden één voor één de namen voorgelezen van de 18 personen die tijdens de strijd het leven gelaten hebben;

-       in de etalages van de bakkers prijken chocolade marmites (ketels) gevuld met groenten van marsepein (ter ere van Mère Royaume);

-       wanneer een familie zo een ketel koopt, slaan de kleintjes die met hun vuisten stuk terwijl ze een versje reciteren: “Ainsi périssent les ennemis de la république!” (“Zo sneuvelen de vijanden van de republiek!”);

-       kinderen halen hun beste zangtalent boven en laten je genieten van liedjes … in ruil voor centen uiteraard.

 

Het weekend vóór de Escalade is er nog een traditie: de loopwedstrijd doorheen de stad, la Course. Tussen 11.00 u. en 18.30 u. vertrekken verschillende categorieën deelnemers: kleuters, scholieren, jongedames van 50+ …

Dit jaar was de 36e editie en wij waren van de partij. Om te supporteren weliswaar, niet als deelnemers …

We werden verwelkomd door een spandoek waaruit blijkt dat – ondanks dat er groots gevierd wordt dat Genève de grote winnaar was – de strijdbijl met de Savoyards ondertussen begraven is.

IMG_0716

Maar het mooiste tafereel van de dag werd ons gegeven tijdens de koers van de mannen boven de 50. Nadat de grootste hoop de finish bereikt had, druppelden er toch nog wat moedige deelnemers binnen. Uitgeput, maar met de finish in zicht. En met een extra aanmoediging van een echte jongeman die de moeite nam om hen al lopende te vergezellen tijdens de laatste passen. De allerlaatste deelnemer kon het wel appreciëren en hand in hand liepen ze over de finishlijn. Zo mooi!

IMG_0717

Op z’n Amerikaans

IMG_0703

Ken je die American diners uit de tv-series en films? Zo eentje met zwarte en witte vloertegels, rode barkrukken en een jukebox? Dat hebben we ook in Genève!

Ik heb geen idee of dit typisch is in de VS of dat het eerder iets is om toeristen te lokken, maar ik vond het in ieder geval geweldig.

De bediening was goed, de obers vriendelijk, het eten lekker en het decor speels. Op het menu stonden natuurlijk hamburgers, maar ook nog andere interessante culinaire nieuwigheden (voor mij dan toch), zoals chili hot dog en een aantal lekkere desserts.

IMG_0705De desserts hebben we jammer genoeg niet geproefd, want de hamburger met frietjes en coleslaw bleek meer dan voldoende te zijn. Zelfs een piña-colada-milkshake kon er niet meer bij. Ooit …

In ieder geval, wie ons nog eens een bezoekje komt brengen, weet waar ie gaat eten!

IMG_0704

IMG_0695

IMG_0708

 

Dronkenschap moet je plannen

We hebben ontdekt dat winkels (exclusief supermarkten, restaurants en bars) na 21.00 u geen alcohol mogen verkopen. Aan niemand.

Vermits er hier zo laat geen supermarkten meer open zijn, gaat dit dus eigenlijk over nachtwinkels. En jawel, het wordt gecontroleerd en er worden boetes voor uitgeschreven.

Wie dus af en toe eens een goei pint wil achteroverslaan, kan er maar het best voor zorgen dat er genoeg drank in de voorraadkast staat!

Uitslapen … tot 7 uur

Screen Shot 2013-11-28 at 15.59.04Mijn Spaans gaat goed. Enfin, ik ga naar alle lessen en ik begrijp wat er uitgelegd wordt. Van zodra ik zelf iets moet produceren (schriftelijk of mondeling), gaat het al wat moeizamer en komt niets zo vloeiend eruit als het zich in mijn hoofd gevormd heeft.

Iedereen stelt me gerust dat dat normaal is. Dat is een geruststelling, maar eentje waar ik een hekel aan heb.

Hoe dan ook, vandaag werd getest in hoeverre de kennisoverdracht zich in mijn brein gevestigd heeft: het eindexamen van niveau vier stond op het programma.

Het is redelijk goed verlopen, denk ik. Hoop ik. Ik had in ieder geval genoeg tijd om bij elke vraag íets te produceren dat op een coherent tekstje leek.

En nu volgt de grote leegte: een maand geen les. En dat heeft als fantastisch gevolg dat we vanaf nu elke dag kunnen uitslapen … tot 7 uur! Wat een luxe. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen, maar kijk, een mens past zich blijkbaar aan.

Een ander gevolg van de lesloze maand is dat ik andere bronnen moet benutten om mijn Spaanse kennis op niveau te houden. Lezen, luisteren, spreken. Ik heb alvast wat podcasts gedownload en dvd’s op een stapel gelegd.

De vorige keren kwam het er nooit echt van, maar nu ben ik klaar voor een maand zelfstudie! Behalve dan wanneer ik tussendoor naar België kom … en bij de kerstdagen … en tijdens de eindejaarsdagen zal misschien ook niet lukken …

Découvrir Annecy

Wat moet je doen met bezoekers die al bijna heel Genève gezien hebben?

Het meer? Al gedaan.

De botanische tuin? Al ontdekt.

De stad? Al leeg geshopt.

 

Op naar Frankrijk!

Screen Shot 2013-11-25 at 12.01.44

Annecy, op ongeveer 40 km ten zuiden van Genève.

Uiteraard zijn er nog heel wat andere dingen te doen, maar toch … De mogelijkheden van Genève leken een beetje uitgeput toen mijn ouders op bezoek kwamen.

Dan maar op ontdekkingstocht buiten Zwitserland, naar een stadje dat bijna iedereen ons al heeft aangeraden: Annecy.

 

Busje komt zo …

Vanuit Genève rijdt er bijna elke dag een bus naar Annecy en ik had al wat opzoekingswerk verricht om de reis voor te bereiden. Jammer genoeg zorgen de websites niet voor veel duidelijkheid en moesten we toch nog alles ter plaatse uitzoeken.

P1040784Op de standplaats Gare Routière (vlakbij het centraal station Cornavin) stonden allemaal bussen van Lihsa. Die zijn wit met rood en had ik al wel eens door de stad zien rijden. Ter info: dat zijn bussen van Frossard, dus je trip voorbereiden kan dan ook het best via hun website.

 

Gelukkig was alles vrij eenvoudig: het ‘kantoor’ zoeken, tickets kopen, een boekje met de tijden voor terugkomst vragen, wachten tot de buschauffeur de deuren opende en instappen.

 

Overal water

Ik dacht dat de bus onderweg zou stoppen om andere reizigers op andere stopplaatsen op te pikken, maar dat was blijkbaar niet het plan voor die dag. Wij kregen een rechtstreekse tocht cadeau, waardoor we 45 minuten later al op de bestemming waren.

Nadat we in een hotel een plattegrond hadden bemachtigd, gingen we richting meer. Want ja, ook Annecy ligt aan het water.

En om tot daar te geraken, volgden we gewoon het andere water: een stroompje dat dwars doorheen het centrum loopt.

Het uitzicht aan het meer vonden we de moeite waard en we hebben daar een tijdje ontspannen op een bankje gezeten en genoten …

P1040791

P1040792

P1040833

 

Museumtocht

Na de lunch begonnen we een klimtocht naar boven, de heuvel op, om ons – zo dachten we – aan het uitzicht over de stad te vergapen. Maar eens boven hadden we geen uitzicht. Volgens mij zit het verborgen in het museum, dat op dat moment niet open was. We hebben nog geprobeerd rond het museum te wandelen, maar tevergeefs.

Ach ja, dan maar naar een ander museum: le Palais de l’Isle. Dat is een kasteel in het midden van de stad, in het midden van het stroompje, op een eilandje. Vroeger was het de verblijfplaats van een of andere hoge pief van Annecy, daarna werd het een gevangenis. En nu is het dus een historisch museum.

P1040845

P1040849

P1040851

 

Elektrische kaarsen

Er was daarna nog voldoende tijd over om nog wat te slenteren door de straatjes. We gingen op zoek naar een van de vele kerken en zijn uiteindelijk in die van Notre-Dame-de-Liesse geëindigd.

Daar kwamen we tot de ontdekking dat ze precies geld nodig hadden: twee euro om een kaarsje te branden! En dan nog niet eens een echt kaarsje … nee, een elektrisch! Er zullen wel praktische redenen voor zijn, maar het woord ‘afzetterij’ kwam toch even in me op …

 

Terugtocht

En toen was het tijd om de bus terug op te zoeken. Deze keer zaten er een pak meer mensen op en dat wilde zeggen dat er wel tussentijds gestopt moest worden. En dus duurde het wat langer eer we thuis waren.

Maar het was een fijne dag geweest. En een klein dutje was meer dan welkom.

Berichtnavigatie

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers op de volgende wijze: