Nog meer humor

Vrijdag was het opnieuw tijd voor een vleugje humor. Deze keer was het de beurt aan Eddie Izzard, een Britse stand-upcomedian.

Eigenlijk kende ik hem niet, tot er hier overal affiches van zijn show “Force Majeure” verschenen. Toen ontdekte ik dat Hubbie hem wel kent en ook goed vindt. Het kwam dan ook nog eens mooi uit dat de shows geprogrammeerd waren rond Hubbie zijn verjaardag. En dus kochten we tickets. (Gelukkige verjaardag!)

We waren met vijf, waarvan één persoon Engels als moedertaal heeft. Na onze ervaring met Marie-Thérèse vroeg ik me af hoe dit zou verlopen, maar ik verwachtte dat Engels geen problemen zou geven. Gelukkig was dat ook zo. Enkel een aantal culturele referenties snapte ik niet, maar die waren niet het belangrijkste om alles te kunnen volgen.

De show was goed en ik heb heel de tijd gegiecheld en gelachen. Hoewel het geheel soms een beetje vreemd was: hij begint met een onderwerp, neemt dan een zijspoor, springt van het ene naar het andere en gaat na lange tijd terug naar het oorspronkelijke idee. En elk stuk apart is heel grappig, maar af en toe was ik de rode draad kwijt …

Het was soms dus wat chaotisch, maar wel heel grappig. En dat is uiteindelijk het belangrijkste.

Kortom: we hebben een fantastische avond gehad.

Hier kan je een filmpje bekijken om een idee te hebben van zijn stijl.

 

Lente

Heerlijk toch, de lente!

Het levert in ieder geval enkele prachtige foto’s op.

Worden we slimmer?

Gisteren was de eerste keer in lange tijd dat ik nog eens ben gaan quizzen. Het was alleen niet in ons “stamcafé”, maar in een andere Engelse pub die ons ook wel interessant leek. Maar dat uiteindelijk niet echt bleek te zijn…

Wij kwamen ongeveer een half uur voor het zou beginnen aan en we waren bijna de enigen daar. Ik heb voor alle zekerheid gevraagd of de quiz zou doorgaan en dat werd bevestigd. Een half uur later was het al iets drukker, maar er was nog altijd niets dat erop wees dat het zou beginnen.

We hebben dan toch maar wat te eten besteld en dat was maar goed ook, want uiteindelijk zijn we om 21.00 u begonnen. Een uur te laat.

Alles was volledig anders georganiseerd dan we gewoon zijn, maar goed: ander huis, andere regels. Het werd alleen soms een beetje chaotisch doordat er nog andere pubgangers enthousiast (lees: luidkeels) een voetbalmatch aan het volgen waren.

En laten we dan ook iets positiefs meegeven: hier werd een proefronde gehouden! De smaakpapillen van de teamleden konden hun werk doen om het merk van zes bieren te raden. Die ronde heb ik overgeslagen…

Verder waren de vragen een stuk gemakkelijker dan in de andere pub. Nu goed, mijn algemene kennis stelt echt niets voor, dus het maakt niet uit welke quiz ik doe: mijn bijdrage is miniem. Maar toch merkte ik zelfs het verschil.

Na het eerste deel stonden we dan ook op nummer één. Met een paar puntjes voorsprong op de nummer twee, een team dat normaal gezien ook meedoet aan de quiz in onze gewoonlijke pub!

We hadden dus een goede kans om te winnen, maar uiteindelijk heeft dat andere team ons verslagen met 2,5 punten. Jammer, maar het heeft ons toch nog een tegoedbon van 60 CHF (50 euro) opgeleverd.

Die gaan we nog wel eens gebruiken om daar gewoon iets te gaan drinken. En de quiz volgen we vanaf nu weer gewoon in ons “stamcafé”.

Verhuisplannen

Nee, we hebben geen plannen om te verhuizen, maar áls we het zouden overwegen, hebben we al een appartement op het oog …

Vrienden van ons zijn net in hun nieuwe appartement getrokken en het is er prachtig. Grote kamers, een extra slaapkamer, twee balkons, waarvan eentje gigantisch met een prachtig uitzicht (als je wat over de reling hangt):

Ik wil niet dat ze vertrekken, maar hun appartement zou ik met alle plezier overnemen!

Comedy en français

Als lachebekje hou ik wel van stand-up comedy en in België hebben we hier en daar een show meegepikt. Over de Zwitserse comedycultuur wist ik niets, maar ondertussen ken ik Marie-Thérèse Porchet, een heel populair typetje gespeeld door Joseph Gorgoni.

Gisteren zijn we naar haar nieuwste voorstelling gaan kijken: 20 ans de bonheur. Ze heeft dus al een lange carrière achter de rug en haar karakter is in de loop van de jaren flink geëvolueerd:

Marie-Thérèse is in de vijftig en woont in Gland in het kanton Vaud. Ze verkoopt Tupperware. Ze heeft een homoseksuele zoon, Christian-Christophe, die samen is met Quentin. Van haar man Rüdi, een Duitstalige Zwitser, is ze ondertussen gescheiden. Ze had ook een hondje, Bijou, maar dat is ondertussen gestorven en ze hangt uren aan de telefoon met haar beste vriendin Jaqueline. In 2005 kreeg Marie-Thérèse een depressie en is ze in de sekte “De vrienden van de zon” beland.

Maar goed, de show gisteren was helemaal in het Frans en voor de locals is het ook grappig omdat er wat dialect van Genève tussen kruipt. Voor de locals dus, iets minder voor een Belgische die zich net kan behelpen om basisgesprekken te voeren in het Frans en die weinig afweet over de politieke en culturele namen.

En toch deden mijn kaken op het einde van de show pijn van het lachen! Want buiten de grapjes die ik wel verstond (en die ik grappig vond), moest ik ook gewoon lachen omdat de rest van de zaal lachte.

Voor mij zaten twee jongedames, waarvan eentje zoveel plezier had én een aanstekelijke lach had, dat ik niet anders kon dan meelachen. Er hing een komische sfeer in de zaal die je gewoon meesleurde. En het helpt ook wel dat Marie-Thérèse af en toe ‘visuele humor’ brengt; dan heb je niet veel woorden nodig natuurlijk.

Voor herhaling vatbaar!

Lentezon en vakantievreugde

Hallo?

Hallo …

Hallo …

Hallo …

Is daar nog iemand?

Ik ga – opnieuw – proberen om regelmatiger te schrijven, zodat jullie beter op de hoogte blijven van wat er allemaal gebeurt hier in het lente-achtige Genève. Ook al is het dan maar om te zeggen dat ik veel werk heb…

Over spectaculaire evenementen kan ik jammer genoeg nog niet uitgebreid rapporteren. Je zal nu niet lezen over Hubbie die secretaris-generaal geworden is, over onze katten die de straten onveilig maken of over ontdekkingstochten die ons tot in de verste uithoeken van Zwitserland geleid hebben.

Wat kan ik dan wel vertellen?

Wel, het is precies een jaar geleden dat we aan ons avontuur begonnen. Op 11 april 2012 hadden we hier ondertussen al een aantal uurtjes doorgebracht en konden we de Jet d’eau van dichtbij bewonderen. Een jaar waarin we nieuwe mensen leerden kennen, kennismaakten met goed georganiseerd openbaar vervoer en enkele Zwitserse stereotypen konden doorprikken.

 

De officiële kastanjeboom heeft de lente dit jaar exact op 21 maart geplaatst. Dat is nog maar de derde keer sinds 1970.

 

 

Onze balletvriendin heeft ons definitief verlaten en komt alleen volgende week nog eventjes terug om haar spullen in te pakken. Genève is een stad waar velen een tijdje van hun leven doorbrengen, niet hun hele leven. Ik veronderstel dat we dus nog wel een aantal keer au revoir zullen moeten zeggen.

Ondertussen heb ik ook een kort bezoek gebracht aan België. Ik heb met heel wat mensen kunnen afspreken en bijkletsen. Gooi daar nog een verjaardagsfeestje met de familie bovenop en je kan je voorstellen dat ik het een fantastische trip vond.

 

Ik ben geslaagd voor mijn examen Spaans en begin over enkele weken aan niveau drie. Ondertussen oefen ik nog steeds met mijn geweldige tandempartner en probeer ik boeken te lezen en programma’s te kijken in het Spaans. Dat gaat niet schitterend, maar ik maak vorderingen.

 

De voorbije vier dagen zaten we in Disneyland. Deze keer met de familie van Hubbie, inclusief kindjes. Dat was de eerste keer en ik wist dat het een andere ervaring zou zijn dan de vorige keren. Maar het was heerlijk om mijn enthousiasme te kunnen delen en iedereen heeft volgens mij genoten. Het was wel vermoeiend (dat is het altijd), maar dat neem ik er graag bij.

 

Gisteren hebben we uitgeslapen, boodschappen gedaan, nieuwe buren verwelkomd en de ligstoelen uit de kelder gehaald en terug op het terras gezet. Laat de lente maar komen!

 

Zo ben je weer een beetje mee met de grote lijnen van ons leven. Wordt vervolgd…

Tussen werk en sociale uitjes

Mijn excuses, lieve lezertjes… Het is alweer lang geleden dat jullie nog iets konden vernemen van de grote avonturen hier op het Helvetische grondgebied. Maar op zich mogen jullie er blij om zijn, want dat betekent dat ik druk bezig ben met werkopdrachten en sociale aangelegenheden.

Vooral dat tweede is interessant, natuurlijk, dus daarom een kort overzicht:

IJSHOCKEY

Ongeveer een week geleden speelde Genève thuis tegen Fribourg, de ploeg die momenteel aan de leiding staat in het klassement. We vergezelden een bevriend koppel uit Finland, waar ijshockey een van de populairste sporten is, dus deze keer kon ik allerlei vragen stellen over de wedstrijd en nog een zinnig antwoord krijgen ook!

Deze wedstrijd was een pak geanimeerder dan de vorige die we gezien hebben en binnen de kortste keren moesten de scheidsrechters al interveniëren in een gevecht. Spannend!

Het tempo was opnieuw snel, de contacten iets vijandelijker en de sfeer even uitgelaten.

Fribourg maakte het eerste doelpunt en tijdens de rest van de wedstrijd bleven de punten langs beide kanten zich opstapelen, tot het op het einde gelijkspel was. Daardoor gingen we naar overtime en wie dan het eerst scoort, wint.

En dat was Genève!

Feest!

 

BALLET

De dag erna gingen we lekker de culturele toer op en waren we uitgenodigd om naar de première te gaan kijken van een dubbele uitvoering: Les Noces en Le Sacre du Printemps.

Onze vriendin le maître de ballet had meegewerkt aan het eerste stuk en dat konden we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan.

Ik wist niet wat ik moest verwachten en werd tijdens het eerste deel verrast door een samenhangend verhaal in een redelijk moderne uitvoering. Het ging over relaties en trouwen in de moderne samenleving en ik kwam ogen te kort om alles te volgen.

Niet te veel solo’s, grote interactie tussen alle dansers, onconventionele partnerkeuze (mannen die met mannen dansen, vrouwen die mannen opnemen enz.) en prachtige kostuums. Het was schitterend.

Het tweede deel was een beetje rauwer en ik vond dat iets minder interessant. De uitvoering was nog steeds prachtig, maar het waren vooral solo’s en de niemendalletjes van kostuums (net genoeg om alle strategische lichaamsplekken te bedekken) leidde de aandacht af van het verhaal.

Dat verhaal was niet zo duidelijk als in het eerste stuk, waardoor het voor mij wat te abstract bleef. Desalniettemin heb ik er wel van genoten natuurlijk.

Achteraf mochten we opnieuw deelnemen aan de afterparty, maar jammer genoeg was het niet in de schitterende zaal van vorige keer. De champagne vloeide anders wel even hard en ook het eten was lekker (zalige desserts!), dus het was een meer dan geslaagde avond.

Jammer genoeg blijft onze vriendin niet in Genève en was dit waarschijnlijk onze laatste balletparty…

 

AFSCHEIDSFEESTJE

Dat ze weggaat werd de volgende dag bekendgemaakt in het balletgezelschap en om haar achteraf wat morele steun te bieden, hadden we met een aantal vrienden afgesproken om iets te gaan drinken.

We waren uiteindelijk met zes om in de wijn te vliegen (enfin, eigenlijk met vijf, want ik hou het hier altijd op nestea) en mee te leven met het verhaal van het afscheid. Een tijdje later kwam er nog iemand bij en tegen die tijd hadden de meesten wel honger. Het duurde niet lang om te beslissen dat we gezamenlijk een kaasfondue zouden bestellen.

Daar heeft iedereen van genoten en achteraf was de pret nog niet gedaan. De avond was nog jong en een deel van het gezelschap wou uitgaan. We zijn uiteindelijk in een bar beland waar zondagavond gelijkstaat aan salsa-avond.

Hubbie en ik deden ons best om de pasjes van de danscursus uit ons geheugen op te vissen, maar dat was geen succes. Improvisatie was dus de boodschap en met een professionele danslerares aan onze zijde, ging dat behoorlijk goed.

Het was ontzettend plezierig, maar het was ook zondagavond en de volgende ochtend zou de wekker genadeloos roepen, dus tegen middernacht zijn we toch maar vertrokken.

 

QUIZ

En maandag was het natuurlijk quizavond, ondertussen een soort traditie.

We hebben weer niet gewonnen. Ooit lukt het ons wel…

 

VERJAARDAGSFEESTJE

Woensdag dan. Die avond waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van mijn Spaanstalige tandempartner.

En ik denk dat ik een groep gevonden heb die minstens even luid is als mijn familie! Iedereen was druk aan het uitleggen – de ene al wat luider dan de andere – en aan het lachen en dat allemaal samen zorgde voor een luid spektakel.

Maar het was positief, iedereen had plezier en we hebben weer wat nieuwe mensen leren kennen. Ik heb ook geprobeerd om wat conversaties in het Spaans te volgen, maar ik verstond er geen jota van. Dat ging me toch wat te snel. Dus ik heb het maar op Engels gehouden die avond…

Er waren tapas om van te smullen (en smullen is echt het juiste woord, njammie) en voldoende drinken om het hele appartementsblok te voorzien.

Opnieuw was het bijna middernacht eer ik naar dromenland kon vertrekken.

 

DRINK YOUNG UN

En toen was het nog niet gedaan! Onverwachts – voor mij althans – konden we naar een drink gaan van de “jonge VN’ers” en het was mooi meegenomen dat ze hadden afgesproken in een bar heel dicht bij ons thuis.

Daar kwamen we bekend volk tegen, maar ook hier heb ik weer wat nieuwe mensen leren kennen, o.a. een Nederlander die tijdelijk bij het CERN werkt. Hij heeft me proberen uit te leggen wat hij daar juist doet, maar dat kon mijn brein toch niet helemaal vatten.

Ik vond het wel fijn dat ik Nederlands kon praten met iemand buiten Hubbie en de katten.

 

Maar goed, dat waren dus de sociale escapades van de voorbije twee weken. Daarna was het wel even genoeg geweest voor mij en het weekend heb ik dan ook vooral binnen doorgebracht; lekker rustig, zodat de sociale batterijtjes weer konden opladen voor de komende week…

Dromen en teleurstellingen

*

Als tiener (en vroeg-twintiger) keek ik naar bijna alle kampioenschappen kunstschaatsen. Wel enkel naar het mannenprogramma, omdat ik de vrouwen te serieus vond en de koppels te saai.

Mijn mama nam dan een volledige uitzending op, meestal van Eurosport, zodat ik na school of in het weekend ernaar kon kijken. Ik spoelde al vlug door naar het einde, omdat dan pas de ‘grote namen’ hun talent konden tentoonspreiden. In die tijd waren dat o.a. Yagudin, Lambiel, Plushenko, Joubert en Goebel.

**

Mijn absolute favoriet was Evgeni Plushenko.

(Hier en hier zie je waarom: technisch fantastisch en buitengewoon amusant)

Een paar weken geleden kwam ik een advertentie tegen van Art on Ice, een show rond kunstschaatsen, en via de website ontdekte ik dat mijn ‘idool’ op het programma stond!

De tickets waren natuurlijk snel besteld en na weken wachten zaten een vriendin en ik woensdagavond eindelijk op de tribune van de ijspiste in Lausanne, te bibberen van de kou.

De show begon en ik kon niet geloven dat ik Plushenko live aan het werk zou zien. Ik bleef vol spanning wachten tot aan de pauze, maar hij maakte zijn opwachting niet in het eerste deel. Ik vond het een beetje vreemd, maar veronderstelde dat hij dan heel wat tijd in deel twee zou krijgen.

Jammer genoeg was ook dat niet het geval en voor ik het besefte, werd het slotstuk ingezet. Huh? Hoe kan dat? Waar is Plushenko? Ik wil Plushenko!

Je kan je wel voorstellen dat ik nogal teleurgesteld was na de show…

Achteraf las ik op de website dat hij een rugblessure heeft en zich daardoor ook heeft moeten terugtrekken uit het Europees kampioenschap:

Amodio to replace Plushenko

Great Jewgeni Plushenko at the Europeans had to withdraw following the short hampered by a back injury. Plushenko due to this injury will also be unable to be with Art on Ice this year. This is definitely a sad fact for himself, for all his fans and for ourselves. We wish Plush a short recovery and all the best and hope to have him next time…

De show was voor de rest wel nog uitstekend, hoor, ik heb er zeker van genoten. Voor mij waren er vier uitvoeringen die met kop en schouders boven de rest uitstaken:

2cellos, geen kunstschaatsers, maar wel de moeite waard om te vermelden. Ze speelden grandioos, o.a. hun versie van Smooth Criminal.

Vladimir Besedin & Alexei Polishuk, acrobaten op het ijs. Schitterende voorstelling; je kan hier en hier twee voorbeelden bekijken.

Stéphane Lambiel, grote naam in het kunstschaatsen. Hier zie je een stuk dat hij in de show Art on Ice heeft gereden.

Emanuelle Balmori, een dame die een adembenemende show opvoert met een hoepel. Hier een filmpje uit 2010.

Mijn ‘droom’ is dus niet uitgekomen, maar misschien krijg ik ooit nog wel eens een kans.

* Photo credit: www.langsleysports.com/#/client/template.xml?aaa=portfolio/58585

** Photo credit: evgeni-plushenko.com/img/foto/big/1148.jpg

Flexibiliteit

Mijn eerste yogales ooit is achter de rug: gisteren heb ik de zon gegroet, geprobeerd een cobra te imiteren en anatomieles in het Frans gehad. Niet slecht voor een proefles…

Met een groepje van vier gingen we onszelf onderdompelen in de kunst van de ontspanning en uiteindelijk bleven we over met een gehalveerd aantal. We stapten dus met twee binnen en vanaf het moment dat de deur openging, voelde ik me al ontspannen door de geur van wierook en verse thee.

We begonnen de les met een korte introductie en daarna mochten we al dadelijk een ademhalingsoefening doen; op de grond, dus zover ging het nog wel. Daarna gingen we wat verder en moesten we gewoon instructies opvolgen: “levez la jambe droite” (dat lukt, woehoe!), “baissez de nouveau votre jambe” (oef), “levez la jambe gauche” (heee, dit gaat goed), “baissez votre jambe” (makkie), “levez votre bassin” (uhm, wablieft?), “et descendez” (ja, maar wát moet ik opnieuw laten zakken?), enz. Bras en jambe lukte nog, maar met bassin en poitrine heb ik toch wat langer moeten puzzelen.

(Photo credit: http://www.bezielen.nl/yoga/de-zonnegroet)

Vervolgens kregen we een demonstratie van de zonnegroet en uiteraard was het de bedoeling dat we dat samen nabootsten. Hiernaast zie je de opvolging van bewegingen en dat lijkt allemaal mee te vallen, maar schijn bedriegt wel degelijk. Laten we het erop houden dat ik vooral tekening 1, 2, 11 en 12 redelijk kon uitvoeren; ik weet niet of de zon de rest van mijn groet zo interessant vond.

Mijn lichaam werd nog verder op de proef gesteld met allerhande kronkelingen en krachtinspanningen, maar ook daar bleef ik meestal hangen in de beginfase van de uitvoering.

Voor ik aan de les begon, wist ik natuurlijk wel dat mijn flexibiliteit niet meer was zoals in de tijd dat ik minstens vier keer per week balletles volgde, maar dat het zo slecht gesteld was, had ik toch ook niet verwacht.

(Photo credit: http://www.sivananda.org/teachings/asana/12-basic-asanas.html)

Hoe moeizaam het allemaal ook ging, het voelde wel goed: mijn ledematen waren precies een beetje gegroeid, mijn spieren meer ontspannen en mijn gedachten gekalmeerd. En ik voelde ook dat die souplesse met wat training wel zou kunnen terugkomen. Er is nog hoop…

 

PS: Terwijl ik mijn tenen en ingewanden in allerlei bochten probeerde te wringen, hing Hubbie het sociale beestje uit door samen met een aantal bekende en nieuwe gezichten naar de Super Bowl te kijken. Iemand moet ons sociaal leven hier wat onderhouden natuurlijk.

Op stap in Nyon

“Ik heb vakantie nodig,” was een uitspraak van Hubbie een paar dagen geleden en dat vond ik de perfecte aanleiding om onze eerste ontdekkingstocht in Zwitserland te ondernemen.

Het leek mij het beste om de eerste keer niet te ver te gaan (mede door de temperaturen die niet al te hoog klimmen), waardoor mijn ‘plan’ niet echt als vakantie bestempeld kan worden, maar dat moest dan maar als voorproefje gezien worden.

We hebben dus gisteren voor de eerste keer onze Halbtaxkarte gebruikt en de eindbestemming was Nyon, een reis van… een kwartier.

Ondertussen zijn we al gewoon dat Genève niet bruist van energie op een zondag en in Nyon was dit niet anders. We passeerden enkele hondeneigenaars die hun beestje uitlieten, een aantal sportievelingen die zich uitleefden op de ijspiste, een paar koukleumpjes die zich verwarmden in één van de weinige cafés die open waren en wat hangjongeren.

Voor ons was dit geen slecht nieuws (we zijn toch niet zo dol op grote massa’s) en dus konden we op ons gemak rondslenteren en genieten van het mooie uitzicht.

We gingen ook op zoek naar een museum over het meer dat een aquarium zou hebben; de enige attractie die ik effectief gepland had. Dat vonden we vlot (bewegwijzeren kunnen ze wel in Nyon, hoewel het ook wel zal helpen dat het centrum een zakdoek groot is, dus verloren lopen lijkt onmogelijk), maar het ding bleek gesloten zijn tot de lente door onderhoudswerken! Dat had ik niet gezien op hun website…

Dat kon de pret niet bederven en we wandelden dan maar verder in de ijzige wind tot we uiteindelijk aan een cafeetje kwamen waar ze pannenkoeken serveerden. Dat leek ons wel gepast in dit weer, maar toen we wilden binnenstappen, bleek de halve zaak gereserveerd te zijn en was er verder geen plaats meer. “Vous pouvez peut-être retourner dans une demi-heure.” Nee, laat maar dan…

We hebben dan maar de terugtocht naar het station ingezet en onderweg ontdekten we een fan van het Nederlandse voetbal…

Kijk eens aan…

En dat was dus ons eerste avontuur in de ontdekkingsreis van Zwitserland. Voor onze volgende trip denken we wel dat het misschien beter is om te wachten tot het weer iets meer lenteachtig is…